Week 4 – Jeugdsentiment

foto (5)

Deze week staat in het teken van het thema jeugdsentiment. Het duurde even voordat ik een idee had voor deze blogpost, maar geleidelijk aan wist ik het zeker.

Inmiddels ben ik mijn stage begonnen op de verpleegafdeling chirurgie/KNO/urologie in ziekenhuis ‘de Honte’ in Terneuzen. De laatste keer dat ik daar binnen ben gekomen, is inmiddels alweer zo’n zeven jaar geleden geweest. Toen liep ik precies de afdeling in onder mijn huidige stage afdeling. Die dag ben ik door de lange gangen – die allemaal wel hetzelfde leken te zijn – op zoek gegaan naar mijn lieve Zeeuwse oma.

Het was hartje zomer. De zon scheen fel die dag en de wind blies veel warme lucht naar binnen. Ik weet nog dat papa die dag mijn brief aan oma heeft voorgelezen. Die brief had ik de week daarvoor speciaal voor haar geschreven, om uit te drukken hoeveel ik van haar hield. Zelf heb ik papa de woorden niet uit horen spreken in het bijzijn van oma. Maar dat gaf niets, want ik wist wel zeker dat zij van mij hield. Meer dan 1000 woorden kunnen wat mij betreft dan ook niet tegen bovenstaande foto op.

Deze week was ik vaak met mijn gedachten bij oma. Zo lijk ik haar nu vaker dan ooit te horen in het Zeeuws-Vlaams dat de mensen om mij heen spreken. Ik denk aan haar als ik nu op de weg terug naar huis langs haar flat fiets. En ik kan niet anders dan alleen maar lachen als ik de zeedijk zie. Jaren geleden stond ik daar namelijk met oma en mijn zussen tot aan mijn navel in de sneeuw.

In dat opzicht is het jammer dat ik haar nu niet alles kan vertellen over mijn ervaringen in haar thuishaven Terneuzen. En ik ben stiekem toch ook wel heel benieuwd wat ze gezegd zou hebben als ze al geweten had dat ik jaren later in het Zeeuwse zou komen studeren. Aan de andere kant is het nu heel fijn dat zij op die kleine momenten tussendoor in mijn gedachten is. En het is mooi om kleine stukjes van haar leven nu ook zelf voor te kunnen stellen. Al wetende dat zij van bovenaf altijd nog wel een oogje in het zeil zal houden 😉

X Sofia

 

 

 

 

Advertenties

Week 3 – Frisse lucht

foto (4).jpg

Bovenstaande foto heb ik gemaakt toen ik op mijn omafietsje onderweg was naar Middelburg. Mijn fiets piepte aan alle kanten, ik moest me haasten én ik was ook nog niet helemaal wakker. Toch maakte de koude wind die om mijn oren vloog dat ritje heerlijk. De frisse lucht zorgde letterlijk voor wat meer ruimte in mijn hoofd en zorgde voor energie. Al slingerend maakte ik met mijn mobiele telefoon de foto.

‘Soms hoef je niet zo zeer te zoeken naar lucht: lucht is immers ook daar waar je het in eerste instantie niet verwacht.’ 2 gedachten die mijn hersenpan binnenschoten toen ik de eenden zag dobberen in het water. Zij leken namelijk wel op wolken te zweven in plaats van te zwemmen in het kanaal!

Het deed mij denken aan de dagen voorafgaande aan mijn fietstocht. Dagen waarin de spanning bij mij hoog opliep. Waarop ik op de automatische piloot heb geprobeerd om elke dag het beste uit mijzelf te halen. Nu ik daar zo op terugkijk, kan ik wel zeggen dat dat aardig is gelukt. Daarnaast zag ik ook een andere parallel in die kleine eenden. Ze deden mij aan mijzelf en mijn studiegenootjes denken. Vanaf nu kiezen wij namelijk voor de rest van het semester ieder onze eigen weg.

De een zal dichtbij huis te vinden zijn, terwijl een ander haar weg vindt aan de andere kant van het land. 10 weken lang gaan wij in ieder geval onze weg zoeken in een ziekenhuis. En wij krijgen de kans om 5 weken lang gezonde kraamvrouwen en hun pasgeborenen te verzorgen. Wat dat betreft kijk ik nu al heel erg uit naar de komende 15 weken. Tijd voor nieuwe uitdagingen en een frisse wind door mijn haren. Stage zal mij ongetwijfeld meer lucht gaan geven dan het maken van tentamens. Ik heb er zin in: volgende week er met volle FRISSE moed er tegenaan gaan! 😉

Ook jullie wens ik allemaal een fijne week toe!

Wat geeft jou letterlijk lucht?

X Sofia

Week 2 – Friendship warms the soul

foto (2)

Vorige week beschreef ik onder andere dat ik stevig vooruit geblazen word, in plaats van rustig uit te waaien. Een beeld wat eigenlijk ook van toepassing is geweest op afgelopen week. Met nog een aantal Antwerpse en Zeeuwse tentamens te gaan, een aankomende stage & mijn verhuizing volgende week, zit stil zitten er nog even niet in. Afgelopen woensdag heeft mij dat in elk geval niets uitgemaakt.

Bovenstaande foto is namelijk gemaakt op die koude winterse dag. Het was de dag waarop mijn beste vriendin voor het eerst voet zette op Zeeuwse bodem. Ik realiseerde mij ineens dat wij 4/5 deel van elkaars leven samen hebben doorgebracht. Al die tijd heeft zij mij nooit in de kou laten staan. Een mooi moment dacht ik zo om daar middels deze blogpost nog wat woorden aan te wijden.

Als ik me namelijk bij iemand veilig voel, is het wel bij Zsuzsi. Bij haar hoef ik nooit mijn gedachten te ordenen of mijn woorden af te wegen. Zonder een woord te hoeven zeggen, heeft zij mij allang begrepen. In dat opzicht begrijpt zij mij zelfs beter dan dat ik mijzelf soms begrijp.

Ook is zij er altijd om mij omhoog te trekken, wachtend op het moment dat ik weer ga staan. Lukt mij dat in eerste instantie niet, dan gaat ze wel naast me zitten en luistert ze een tijdje. Samen een kop thee drinken is vaak dan al de beste therapie die ik mezelf kan wensen.

Al die jaren hebben wij al heel wat geheimen, momenten en levenservaringen gedeeld. En ook nu doen wij dat nog steeds. Hierbij hebben wij geen dagelijkse conversatie nodig. Het vertrouwen dat wij er onvoorwaardelijk voor elkaar zijn, zowel in goede als slechte tijden, kennen wij immers al ons hele leven.

Het mooiste van onze vriendschap vind ik misschien dan ook wel het feit dat het er bij ons niet om draait onafscheidelijk van elkaar te zijn. Op afstand zijn en weten dat er nooit iets zal veranderen, is immers veel mooier. Het begrip afstand betekent dan niets meer: de ander betekent daarentegen de wereld.

En ja, ook al is de wereld nóg zo groot en rond: mijn liefde voor jou Soez, zou met gemak nog een keer die gehele aardbol kunnen omcirkelen.

X Sofia

 

 

Week 1 – Goede voornemens

DSC01145

Bovenstaande foto heb ik gemaakt op misschien wel de meest stressvolle dag van 2016 tot nu toe.  Gek genoeg heb ik op die dag niet lang na hoeven denken over hoe ik mijn goede voornemens in beeld wilde brengen.

Verlichte takken die rustig in de Zeeuwse zeewind mee zwieren. Een stevig gewortelde boom in het midden van de winkelstraat. Twee beelden die mij aan het denken hebben gezet.

Als tweedejaars studente lijken mijn dagen namelijk wel voorbij te vliegen. Het combineren van 2 studies is op dit moment mijn belangrijkste dagbesteding. And it’s so worth it! Ik geniet van het studeren, van de nieuwe uitdagingen, van het toepassen van kennis en het zorgen voor én met elkaar. Samen en individueel werken wij immers toe naar dat ultieme droomberoep: Verpleegkundige én Verloskundige. Kortom is er voor mij vaak geen ruimte te vinden om rustig uit te waaien. Liever word ik vooruit geblazen, klaar om weer op volle kracht vooruit te gaan.

Afgelopen jaar heb ik de volgende woorden uit de praktijk meegekregen: ‘Hier sta ik, hier ben ik, dit wil ik.’ Simpele, maar oh zo waardevolle woorden. Want laten zien wat ik kán en daarbij in het middelpunt van de aandacht staan? Daar ben ik nog geen ster in. Ik vergelijk het met dat lichtspektakel, verankerd in de Vlissingse winkelstraat: in een veilige, maar donkere omgeving durf ik het licht wel aan te doen. Voel ik mij niet veilig, dan sta ik liever compleet in het donker. Niemand die dan mijn lichtpuntjes aan mijn takken opmerkt, zo midden op de dag.

In die zin hoop ik dit jaar rustiger mee te kunnen zwieren in de wind van alledag. Door op zoek te gaan naar meer ontspanning. Door te leren hoe ik beter op mijzelf kan leren vertrouwen. En belangrijker nog, door zélf die lichtsnoeren uit te hangen. Die 20 jaar oude boom staat er namelijk al een tijdje. Klaar om zich vastberaden én in volle glorie in de drukke winkelstraat te laten zien.

Hier aan de kust, de Zeeuwse kust, hoop ik dat 2016 jullie nét zoveel lichtpuntjes brengt, als er in de boom te tellen zijn. Ook al zijn ze heel groot, of misschien juist klein: laat ze vooral maar heel welkom zijn.

Hebben jullie nog goede voornemens?

X Sofia