Week 11 – Een gekleurde kanttekening

foto (6)

Deze week is eigenlijk heel anders gelopen dan ik mij had voorgesteld. Ik heb er nu acht weken stage op zitten. En hoewel ik het beroep Verpleegkundige/Verloskundige nog steeds het mooiste beroep vind dat ik mij maar bedenken kan, blijkt mijn weg daar naartoe op dit moment niet zo vlekkeloos te verlopen.

Bovenstaande foto van deze week laat onopgemerkt meer zien over de manier waarop ik als persoon in elkaar zit dan ik in eerste instantie dacht. Op het eerste gezicht is het klaarblijkelijk een plaat uit mijn kleurboek waarop al gedeeltelijk kleur is aangebracht. Kijk ik iets verder, dan valt op dat alles precies binnen de lijnen is gekleurd. Op geen enkel punt lopen de verschillende kleuren immers in elkaar over. Ze zijn elk van elkaar gescheiden door de zwarte lijnen die de verschillende structuren van elkaar onderscheiden. En na nog iets langer kijken, valt ook op dat het kleurgebruik aan alle kanten constant is: alle vleugels hebben hetzelfde patroon gekregen.

Net als op de afbeelding kleur ik mijn leven het liefst binnen de lijnen in. Zo wil ik alles in de hand houden en vind ik vragen over wat er in de toekomst op mijn weg zal komen, op zijn zachts gezegd maar beangstigend. Wat dat betreft ben ik niet bepaald een verre kijker te noemen. Eerder ben ik geneigd de weg te willen leiden, dan dat ik mij laat leiden.

Aan de andere kant durf ik, terwijl ik onderweg ben, maar weinig aandacht te hebben voor de stappen die ik maak. Zo denk ik uitvoeriger na over de kleurencombinatie dan dat ik stil sta bij de keuze van de afzonderlijke kleuren. Bang om een combinatie te maken die niet bij elkaar past, besluit ik voor de veilige weg te gaan. Hetzelfde gebeurt in de praktijk: zodra ik het vertrouwen mis in de keuzes die ik maak, deins ik al snel terug. En ook als ik dit vertrouwen van een ander krijg, lukt het mij vaak niet dit te omarmen.

Acht weken zoeken naar een weg die je maar niet kunt vinden, kost flink wat energie. Vandaar dat het deze week tijd was voor mij om pas op de plaats te maken. Iets wat ik door heel het kleurenspectrum van mijn bezigheden zeker niet heb zien aankomen. Het boek, de potloden en de lijnen waartussen ik mij kan uitleven, zijn inmiddels wel aanwezig in mijn leven. Op dit moment is het voor mij alleen nog zoeken naar de passende invulling van mijn kleurplaat.

Gelukkig helpt het beeld van de libelle daar een handje bij. Zo staan libelles erom bekend 300 miljoen jaar de aarde te zijn overgevlogen. Bovendien staan zij voor ons vermogen om tijden van tegenspoed te boven te komen. En tenslotte helpen deze fladderaars ons eraan te herinneren om af en toe eens tijd te nemen voor het terugvinden van eigen kracht, eigen lef en belangrijker nog: eigen geluk.

Bof ik even dat ik in dezer dagen ervoor gekozen heb een libelle kleur te geven. Hopelijk helpt het mij bij het maken van keuzes gebaseerd op het vertrouwen dat het lukt. En ik hoop dat het leidt tot het opmerken van nieuwe wegen. Wegen waarvan ik het bestaan nog niet kende – simpelweg omdat ik er al die tijd – verblind door eigen kleuren – omheen ben gevlogen.

Advertenties

Week 10 – There’s someting in the water

DSC00632.JPG

Het thema van deze week is water. Ik moet toegeven dat ik bovenstaande foto niet afgelopen week heb gemaakt. Deze foto maakte ik namelijk afgelopen zomer in de Nyhavn van Kopenhagen. Die dag heb ik genoten van een rondvaart op het water langs diverse bruggen van de stad.

Afgelopen week ben ik veel met water in aanraking gekomen tijdens het lopen van 6 vroege diensten op stage. Het water stroomt ’s ochtends vroeg immers al snel onder de douche of bij de wastafel. Ook bij het ontbijt worden de glazen ingeschonken en meerdere keren aangevuld. En de infuuszakken lopen al druppelend en geruisloos in naar mate de uren verstrijken. ‘Waar zouden wij zijn zonder water?’ denk ik dan. Ik weet het eigenlijk wel zeker: nergens.

De laatste dagen lijkt de lente toch echt aan te breken in ons kikkerlandje. Ik merk het aan de zon die ons steeds vroeger begroet en aan de fris geurende buitenlucht. Nog eventjes en dan begroeten alle krokussen, narcissen en hyacinten toch écht het nieuwe seizoen! Ik kijk er naar uit moet ik zeggen. 🙂

Over lente, zon en water gesproken: Enkele dagen terug stuitte ik bij toeval op de ‘April Rain Song‘ van Langston Hughes. Een gedichtje dat mij gelijk heeft aangesproken en in mijn hoofd is blijven hangen.

Ik heb de laatste dagen toch wel het gevoel gehad dat mijn eigen wateremmer een beetje te goed gevuld is geweest. Toch heb ik middels deze tekst kunnen inzien dat dit af en toe geen eens zo erg hoeft te zijn. Zo lang je maar de tijd kunt nemen om al die druppels één voor één weer rustig op te vangen. En daarbij kan blijven luisteren naar muziek die soms uit onverwachte hoek komt: namelijk in de vorm van kleine confetti uit de lucht.

Let the rain kiss you.

Let the rain beat upon your head with silver liquid drops.

Let the rain sing you a lullaby. 

The rain makes still pools on the sidewalk.

The rain makes running pools in the gutter.

The rain plays a little sleep-song on our roof at night –

And I love the rain.

Volgende week sta ik stil bij het thema plezier/genieten. Deze post zal op de dinsdag verschijnen hier op mijn blog. Tot dan!

X Sofia

 

Week 9 – Today I’m grateful

Grateful.png

Bovenstaande foto laat een gedeelte van mijn gemaakte borduurwerk zien. Het borduurpatroon kreeg ik afgelopen kerst van Emily opgestuurd in een envelop helemaal vanuit Amerika. Afgelopen week zette ik dan toch echt het laatste rode steekje. Twee maanden heb ik er met heel veel plezier aan gewerkt!

Inmiddels zijn Emily, haar moeder Jenny en haar familie veel gaan betekenen voor mijn familie en ik, ook al hebben wij elkaar nog nooit ontmoet. Onze huizen liggen namelijk duizenden kilometers van elkaar verwijderd. En het is niet zo makkelijk om de zee over te springen, al zouden wij dat zo doen als het kon! 😉 Toch staat dat met name de vriendschap tussen mijn mama en Emily’s moeder niet in de weg.

Ik moet toegeven dat ik het een van de mooiste vriendschappen vind in mijn directe omgeving. Want ook al ben je twee continenten van elkaar verwijderd – er is niets duidelijker dan die onvoorwaardelijke steun, aandacht en liefde die mama & Jenny voor elkaar hebben. Dit bracht mij dan ook op het idee om deze week mijn moment van dankbaarheid op te schrijven en te richten tot Jenny. Zij kreeg deze week namelijk wel heel goed nieuws!

Dear Jenny,

Since the beginning of 2016 I have accepted the 52 weeks photo challenge on Facebook. A challenge in which I am writing a weekly blogpost by means of a theme. I had to think of you this week and I would like to dedicate this post about gratitude to you.

First of all I’ll have to admit that my Mom is way better in writing English. Nevertheless I am hoping you’ll understand my message. And if you don’t, we’re fortunate to use Google translate which helps us along the way. 😉 When Mom called me yesterday about the good news you’ve received, I couldn’t be more happy and excited. Our joy filled both rooms immediately: what a relief! Since you’ve been diagnosed with cancer, you have been so strong, courageous and persevere. You always knew that God and your sweet family would be there to support you in an inexhaustible way. And you were absolutely right.

It was up to you to see the beauty of everyday things. You have learnt to focus on what you were having instead of obsessing about the things you could not have. And even though some days were definitely not your favorite days, you did not forget that every single day was a gift. In fact those gifts gave you the opportunity to make days, hours, minutes and seconds count in the most beautiful way.

I’d like to thank you for your friendship with my Mom. To see her so happy everyday and the way she talks about you, your stories, your lovely crosstitch patterns and your love. All of this brings us so much joy! And I’m thankful for the fact that the chemo is working for you and caused a shrink of tumor tissue.

It made me more than ever realize that I’m a lucky lucky bird. And it has made me realize how grateful I can be for my health, my family, my friends, my safety and my education. And more important it has made me grateful for the fact that I have absolutely nothing to complain about.

Today I’m more than grateful that you are in our lives Jenny! And I’m very very happy that the worse part of your treatment will be over before the end of March.

Please remember that you are braver than you believe and that we will always be with you on your road. 

Love & kisses, also for Emily, Scott & Andrew,

Sofia