foto (6)

Deze week is eigenlijk heel anders gelopen dan ik mij had voorgesteld. Ik heb er nu acht weken stage op zitten. En hoewel ik het beroep Verpleegkundige/Verloskundige nog steeds het mooiste beroep vind dat ik mij maar bedenken kan, blijkt mijn weg daar naartoe op dit moment niet zo vlekkeloos te verlopen.

Bovenstaande foto van deze week laat onopgemerkt meer zien over de manier waarop ik als persoon in elkaar zit dan ik in eerste instantie dacht. Op het eerste gezicht is het klaarblijkelijk een plaat uit mijn kleurboek waarop al gedeeltelijk kleur is aangebracht. Kijk ik iets verder, dan valt op dat alles precies binnen de lijnen is gekleurd. Op geen enkel punt lopen de verschillende kleuren immers in elkaar over. Ze zijn elk van elkaar gescheiden door de zwarte lijnen die de verschillende structuren van elkaar onderscheiden. En na nog iets langer kijken, valt ook op dat het kleurgebruik aan alle kanten constant is: alle vleugels hebben hetzelfde patroon gekregen.

Net als op de afbeelding kleur ik mijn leven het liefst binnen de lijnen in. Zo wil ik alles in de hand houden en vind ik vragen over wat er in de toekomst op mijn weg zal komen, op zijn zachts gezegd maar beangstigend. Wat dat betreft ben ik niet bepaald een verre kijker te noemen. Eerder ben ik geneigd de weg te willen leiden, dan dat ik mij laat leiden.

Aan de andere kant durf ik, terwijl ik onderweg ben, maar weinig aandacht te hebben voor de stappen die ik maak. Zo denk ik uitvoeriger na over de kleurencombinatie dan dat ik stil sta bij de keuze van de afzonderlijke kleuren. Bang om een combinatie te maken die niet bij elkaar past, besluit ik voor de veilige weg te gaan. Hetzelfde gebeurt in de praktijk: zodra ik het vertrouwen mis in de keuzes die ik maak, deins ik al snel terug. En ook als ik dit vertrouwen van een ander krijg, lukt het mij vaak niet dit te omarmen.

Acht weken zoeken naar een weg die je maar niet kunt vinden, kost flink wat energie. Vandaar dat het deze week tijd was voor mij om pas op de plaats te maken. Iets wat ik door heel het kleurenspectrum van mijn bezigheden zeker niet heb zien aankomen. Het boek, de potloden en de lijnen waartussen ik mij kan uitleven, zijn inmiddels wel aanwezig in mijn leven. Op dit moment is het voor mij alleen nog zoeken naar de passende invulling van mijn kleurplaat.

Gelukkig helpt het beeld van de libelle daar een handje bij. Zo staan libelles erom bekend 300 miljoen jaar de aarde te zijn overgevlogen. Bovendien staan zij voor ons vermogen om tijden van tegenspoed te boven te komen. En tenslotte helpen deze fladderaars ons eraan te herinneren om af en toe eens tijd te nemen voor het terugvinden van eigen kracht, eigen lef en belangrijker nog: eigen geluk.

Bof ik even dat ik in dezer dagen ervoor gekozen heb een libelle kleur te geven. Hopelijk helpt het mij bij het maken van keuzes gebaseerd op het vertrouwen dat het lukt. En ik hoop dat het leidt tot het opmerken van nieuwe wegen. Wegen waarvan ik het bestaan nog niet kende – simpelweg omdat ik er al die tijd – verblind door eigen kleuren – omheen ben gevlogen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s