Week 16 – My week in Music

DSC01446.JPG

Voor iemand die mij goed kent, is het geen wereldnieuws meer: het liefst zing ik de hele dag door. En als mijn stem er dan eindelijk mee ophoudt, kan ik het niet laten om naar muziek te blijven luisteren. Muziek is overal en ik zou eerlijk gezegd niet zonder kunnen. Elke herinnering vormt een eigen lied en vertelt zo iedere keer opnieuw een verhaal. Weliswaar in akkoorden, noten of instrumenten.

In week 16 leek het mij leuk om jullie mee te nemen in de muziek die ik afgelopen week heb geluisterd. Want ik geef toe: soms kan muziek nou eenmaal meer over jezelf vertellen dan dat je dat zelf kunt.

Maandag – Feels Like A River (Kenn Colt ft. Michael McCrae)

Dit liedje ontdekte ik vlak voordat ik vertrok naar de Pure Me Retreat in Zeeland (post hierover volgt nog). Op dat moment had ik net het stopzetten van mijn stage achter de rug. Na deze beslissing wist ik niet goed te ontspannen, voelde ik me angstig en zat ik voortdurend in mijn hoofd. Sindsdien luister ik dit nummer vaak om mijzelf eraan te herinneren dat je maar beter kunt genieten van al het moois dat op je pad komt. En wat is er nu beter dan zo fluitend als in de clip (oh zo aanstekelijk!) door het leven gaan?

Dinsdag – Let It Go (James Bay) Acoustic Cover Gardiner Sisters & Tanner Townsend

Inmiddels volg ik de Gardiner Sisters al een paar jaar op Youtube. De Gardiner Sisters zijn 6 zussen uit Amerika en zij plaatsen bijna elke week een cover/originele muziek op het wereldwijde web. Regelmatig betrap ik mij en mijn zussen erop dat wij vaker ‘de Gardiner Sisters versie’ van een liedje zingen dan het origineel. James Bay in combinatie met gitaar, piano en sneeuw = liefde. Al zijn alle covers van deze muzikale zussen het bekijken waard!

Woensdag – Fly Me To The Moon (Frank Sinatra)

Gedurende de afgelopen twee weken heb ik samen met Fleur dit liefdesliedje op de ukelele geleerd. En sindsdien heb ik het non-stop in mijn hoofd zodra ik mijn gitaar erbij pak. This song always cheers me up! En het is nog aanstekelijker als je besluit het in duet te zingen of te spelen. In other words … I love you!

Donderdag – Als je moet (Nielson)

Bovenstaand liedje is een van de weinige Nederlandse nummers in mijn Spotify afspeellijst. Maar zeker een hele mooie! Dit liedje maakt me vooral heel dankbaar. Dankbaar voor alle lieve mensen om mij heen en er voor mij zijn. En het is een liedje dat mij eraan herinnert soms toch echt om hulp te vragen. Ook al blijft dat moeilijk, zeker aan de mensen die mij het meest dierbaar zijn. Maar als het dan moet, blijkt het gelukkig altijd fijn te zijn.

Vrijdag – Keeping Your Head Up (Birdy)

Precies een week geleden stond ik 3 meter van Birdy’s vleugel vandaan. Wow! Samen met Fleur heb ik haar live zien optreden in Paradiso te Amsterdam. En wat was het gaaf! Ongelooflijk dat Birdy nog maar 19 lentes jong is en inmiddels haar 3e album heeft uitgebracht. Bovenstaand liedje staat op haar nieuwste album Beautiful Lies en was het liedje wat Paradiso op haar grondvesten liet schudden. Genieten!

Zaterdag – Jealous (Labrinth)

Dit liedje blijft na één keer luisteren de hele dag in mijn hoofd hangen. De clip geeft in al zijn eenvoud de emoties foutloos weer en dat maakt het luisteren ernaar nog mooier. De songtekst kan overeenstemmen met ieders persoonlijke verhaal en hoeft dus ook niet alleen maar over jaloezie te gaan.  Als ik een professioneel artiest geweest zou zijn, was ik in elk geval flink jaloers geweest op de kwaliteiten van deze zanger!

Zondag  – For a Moment (Kenzie Nimmo)

Last but not least nog een origineel liedje! Dit liedje heb ik opgeslagen nadat ik het in een Spotify playlist diverse keren had herhaald. Wat mij betreft een perfect liedje voor de lazy sunday. Het liedje is geschreven door Kenzie na een break-up en beschrijft haar gevoelens en gedachten daarbij. Al met al vind ik het een vrolijk liedje geworden waar ik gemakkelijk uren naar kan blijven luisteren.

Naar welke muziek luister jij graag?

X Sofia

Advertenties

Week 15 – Waarom schrijven zo bevrijdend werkt

DSC01365

Schrijven laat mijn verlangen naar schrijven alleen maar groeien. Net zoals schrijven helpt bij het formuleren van gedachten. Heel welkom als je net als ik maar wat moeite hebt om tijdens of na een gesprek gelijk te reageren. Helemaal als het gesprek gaat over hoe ik persoonlijk in elkaar zit of wat mijn gevoelens inhouden. Op zo’n moment lijkt het wel meer dan eens oorlog te zijn in mijn hoofd. Gedachten schieten kriskras door elkaar en weten aan het einde van de strijd niet meer of zij tot mijn vijand of vriend behoren.

En dat terwijl het naar de buitenwereld toe vaak lijkt alsof er vrede heerst in de hersenpan van ondergetekende. Want ik geef toe: Houding is rustig? Check. Stemgeluid is kalm? Check. Loop ik niet gillend weg? Check. Maar of ik mij ook zo ontspannen voel? Nee, not at all.

Op zulke momenten zou ik het liefst op zoek gaan naar een leeg stuk papier om mijn stortvloed aan hersenspinsels op uit te storten. Dit schrijven van mijn eigen dictee geeft houvast, geeft meer tijd om te (over)denken en helpt bovenal om structuur aan te brengen in een hoofd gevuld met perfectionisme, twijfels en drukte.

Schrijven zet mijn hoofd tot stilte aan. Door woorden en zinnen in inkt vast te leggen op papier kan ik er als het ware écht even van los komen. En zodra ik mijn notities herlees, komen de beschreven gevoelens en gedachten gelijk weer tot leven. Soms hoef ik niets meer aan te vullen of te schrappen. Een andere keer pas ik de woordkeus aan of verbeter ik nog iets.

Zo durf ik stap voor stap te kijken naar hoe iets voelt. Durf ik mijn gedachten te uiten zonder dat ik mij automatisch aan het indekken ben voor kritiek of feedback. En ik ga na wat deze gedachten/gevoelens met mij doen. Zijn deze overtuigingen of vragen wel reëel? Is het noodzakelijk om hier bij stil te blijven staan? Of kan ik deze gedachten/gevoelens maar beter ergens anders parkeren of wellicht maar laten gaan?

Zodra mijn hoofd stil is, bestaat er weer ruimte om risico te nemen. Woorden en zinnen zijn immers geland op een passende bestemming. En daar is heel eerlijk dan nog maar weinig angstig omkijken naar.

Ook al mislukken mijn eerste pogingen tot schrijven soms gruwelijk, het heeft mij in ieder geval al verder gebracht dan toen ik begon. En al schrijf je een pagina vol waarvan je later denkt dat deze onbruikbaar is: een geschreven pagina is altijd weer makkelijker aan te passen dan een lege pagina. Tenslotte hoeft de sprong of het risico dat je neemt door te schrijven helemaal niet groot te zijn. Zelfs al heeft het maar een grootte gelijkend aan een punt: ook een punt geeft afsluiting aan en geeft kortom ruimte voor iets anders. En dat voelt als een bevrijding kan ik je zeggen – of nou ja – schrijven.

 

Week 14 – Take it slow

Ik droom wel van een luchtkasteel,

gevuld met enkel adem.

Zoekend naar ruimte om te aarden,

gaan in en uit de zorgen

elk hun eigen weg.

 

Ik droom wel van een luchtkasteel,

waar harnassen vol zijn

van ijzersterk verlangen,

de gracht om gevoelens heen cirkelt,

gedachten met paarden in galop gaan

en de brug opheft van plezier.

 

In dat luchtkasteel lijken zorgen zo verdwenen,

mag alles zijn zoals het hoort:

wellicht in voorspoed of anders,

wellicht voor – vorstelijk – goed.

 

week 14.JPG

 

Week 13 – Ergens tussen niets en iets … ligt vertrouwen

DSC01305-001

Bovenstaande foto heb ik gekozen bij het thema van deze week: vertrouwen. Twee weken terug heb ik al kort geschreven over het feit dat op dat moment mijn opleiding niet vlekkeloos verliep. In deze post heb ik besloten daar iets meer woorden aan te wijden.

Het kaartje wat hier op de foto staat, heb ik gekregen bij een pakketje wat ik had besteld voor het goede doel ‘Lopen voor Lyme’. Ik zou het kaartje zo op kunnen sturen naar een goede vriend(in), familielid of kennis. Als aanmoediging, als reminder, als steuntje in de rug of simpelweg om te laten weten dat ik aan ze denk.

Toch ligt datzelfde kaartje nog steeds op mijn bureau. En weet je waarom? Eerlijk gezegd omdat die 3 woorden, 9 letters  mij nog niet zozeer aanmoedigen, helpen herinneren of ondersteunen. In plaats daarvan heeft deze uitspraak mij wel ontzettend aan het denken gezet.

Ik mag mij allereerst heel gelukkig prijzen dat ik mensen om mij heen heb die mij dagelijks aanmoedigen, motiveren en laten weten dat zij aan mij denken. ‘Jij kan dit’, ‘Het komt goed’ of ‘Ik ben trots, wat je ook moge doen.’ Uiteindelijk allemaal woorden van levensbelang. Ook ik betrap mijzelf op de uitspraak van die letters, zodra ik merk dat deze wel eens van cruciaal belang zouden kunnen zijn.

Toch staan dezelfde woorden (Jij kan dit) mij op dit moment ook flink tegen. Want hoe graag ik deze woorden ook hoor of sterker nog zelf gebruik: ik geloof ze niet. In ieder geval niet zodra ze betrekking op mij blijken te hebben. En dat vind ik enerzijds moeilijk, anderzijds ook pijnlijk. Want ik zou er zo graag in geloven. En zelf achter de boodschap staan die ik ieder ander zo graag gun.

Wat hebben vleugels voor nut als je zelf nog niet durft op te stijgen? Een vraag die eigenlijk precies het gevoel van afgelopen weken stage terughaalt. Want hoewel ik qua theorie op volle kracht kan functioneren, loop ik op praktische gebied met volle angst vooruit. Met spanning, paniek en – Jijkuntditniet – tot gevolg.

Hoeveel stappen terug ik mijzelf al voorbij ben gelopen? Ik weet het niet. In ieder geval ben ik er zeker van dat ik mijzelf goed ben tegengekomen. En ik ben er inmiddels achter dat mijn eigen gevoel geen denkfouten maakt.

Inmiddels heb ik een time-out ingelast om enigszins stil te kunnen blijven staan. Best lastig als je eigen gedachten er altijd met je vandoor zijn gegaan. Toch heb ik er vertrouwen in dat het woord ontspannen langzaamaan beter in mijn persoonlijk woordenboek zal passen. Net zoals ik maar moet leren dat ellendig falen uiteindelijk niet het einde van de wereld hoeft te zijn. Zolang het er maar toe leidt dat ik nieuwe mogelijkheden en prestaties in het vizier krijg. En deze dan ook niet meer besluit los te laten.

Oké, af en toe dan.

X Sofia

 

 

Week 12 – Geloof ’t wel

foto (6)

Ik zou zo graag geloven

in een wereld zonder haat

waar ogen niet hoeven sluiten

voor het stille duister of verraad

Waar kinderen niet hoeven buigen

voor oorlogsvoering of wanbeleid

maar mogen zwemmen,

spetteren in zeeën vol vrijheid

Ik zou zo graag geloven

in daken boven ieders hoofd

waar mensen thuis mogen komen

in het land aan hen beloofd

Waar muziek mag klinken

al kloppend op de maat

harten vult in voorspoed

en de weg naar vrede gaat

Zou ik graag geloven

in die wereld van verschil.

Ik geloof het wel.

 

Bovenstaande tekst schreef ik passend bij het thema van deze week: Geloven. 

X Sofia