DSC01305-001

Bovenstaande foto heb ik gekozen bij het thema van deze week: vertrouwen. Twee weken terug heb ik al kort geschreven over het feit dat op dat moment mijn opleiding niet vlekkeloos verliep. In deze post heb ik besloten daar iets meer woorden aan te wijden.

Het kaartje wat hier op de foto staat, heb ik gekregen bij een pakketje wat ik had besteld voor het goede doel ‘Lopen voor Lyme’. Ik zou het kaartje zo op kunnen sturen naar een goede vriend(in), familielid of kennis. Als aanmoediging, als reminder, als steuntje in de rug of simpelweg om te laten weten dat ik aan ze denk.

Toch ligt datzelfde kaartje nog steeds op mijn bureau. En weet je waarom? Eerlijk gezegd omdat die 3 woorden, 9 letters  mij nog niet zozeer aanmoedigen, helpen herinneren of ondersteunen. In plaats daarvan heeft deze uitspraak mij wel ontzettend aan het denken gezet.

Ik mag mij allereerst heel gelukkig prijzen dat ik mensen om mij heen heb die mij dagelijks aanmoedigen, motiveren en laten weten dat zij aan mij denken. ‘Jij kan dit’, ‘Het komt goed’ of ‘Ik ben trots, wat je ook moge doen.’ Uiteindelijk allemaal woorden van levensbelang. Ook ik betrap mijzelf op de uitspraak van die letters, zodra ik merk dat deze wel eens van cruciaal belang zouden kunnen zijn.

Toch staan dezelfde woorden (Jij kan dit) mij op dit moment ook flink tegen. Want hoe graag ik deze woorden ook hoor of sterker nog zelf gebruik: ik geloof ze niet. In ieder geval niet zodra ze betrekking op mij blijken te hebben. En dat vind ik enerzijds moeilijk, anderzijds ook pijnlijk. Want ik zou er zo graag in geloven. En zelf achter de boodschap staan die ik ieder ander zo graag gun.

Wat hebben vleugels voor nut als je zelf nog niet durft op te stijgen? Een vraag die eigenlijk precies het gevoel van afgelopen weken stage terughaalt. Want hoewel ik qua theorie op volle kracht kan functioneren, loop ik op praktische gebied met volle angst vooruit. Met spanning, paniek en – Jijkuntditniet – tot gevolg.

Hoeveel stappen terug ik mijzelf al voorbij ben gelopen? Ik weet het niet. In ieder geval ben ik er zeker van dat ik mijzelf goed ben tegengekomen. En ik ben er inmiddels achter dat mijn eigen gevoel geen denkfouten maakt.

Inmiddels heb ik een time-out ingelast om enigszins stil te kunnen blijven staan. Best lastig als je eigen gedachten er altijd met je vandoor zijn gegaan. Toch heb ik er vertrouwen in dat het woord ontspannen langzaamaan beter in mijn persoonlijk woordenboek zal passen. Net zoals ik maar moet leren dat ellendig falen uiteindelijk niet het einde van de wereld hoeft te zijn. Zolang het er maar toe leidt dat ik nieuwe mogelijkheden en prestaties in het vizier krijg. En deze dan ook niet meer besluit los te laten.

Oké, af en toe dan.

X Sofia

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s