DSC01365

Schrijven laat mijn verlangen naar schrijven alleen maar groeien. Net zoals schrijven helpt bij het formuleren van gedachten. Heel welkom als je net als ik maar wat moeite hebt om tijdens of na een gesprek gelijk te reageren. Helemaal als het gesprek gaat over hoe ik persoonlijk in elkaar zit of wat mijn gevoelens inhouden. Op zo’n moment lijkt het wel meer dan eens oorlog te zijn in mijn hoofd. Gedachten schieten kriskras door elkaar en weten aan het einde van de strijd niet meer of zij tot mijn vijand of vriend behoren.

En dat terwijl het naar de buitenwereld toe vaak lijkt alsof er vrede heerst in de hersenpan van ondergetekende. Want ik geef toe: Houding is rustig? Check. Stemgeluid is kalm? Check. Loop ik niet gillend weg? Check. Maar of ik mij ook zo ontspannen voel? Nee, not at all.

Op zulke momenten zou ik het liefst op zoek gaan naar een leeg stuk papier om mijn stortvloed aan hersenspinsels op uit te storten. Dit schrijven van mijn eigen dictee geeft houvast, geeft meer tijd om te (over)denken en helpt bovenal om structuur aan te brengen in een hoofd gevuld met perfectionisme, twijfels en drukte.

Schrijven zet mijn hoofd tot stilte aan. Door woorden en zinnen in inkt vast te leggen op papier kan ik er als het ware écht even van los komen. En zodra ik mijn notities herlees, komen de beschreven gevoelens en gedachten gelijk weer tot leven. Soms hoef ik niets meer aan te vullen of te schrappen. Een andere keer pas ik de woordkeus aan of verbeter ik nog iets.

Zo durf ik stap voor stap te kijken naar hoe iets voelt. Durf ik mijn gedachten te uiten zonder dat ik mij automatisch aan het indekken ben voor kritiek of feedback. En ik ga na wat deze gedachten/gevoelens met mij doen. Zijn deze overtuigingen of vragen wel reëel? Is het noodzakelijk om hier bij stil te blijven staan? Of kan ik deze gedachten/gevoelens maar beter ergens anders parkeren of wellicht maar laten gaan?

Zodra mijn hoofd stil is, bestaat er weer ruimte om risico te nemen. Woorden en zinnen zijn immers geland op een passende bestemming. En daar is heel eerlijk dan nog maar weinig angstig omkijken naar.

Ook al mislukken mijn eerste pogingen tot schrijven soms gruwelijk, het heeft mij in ieder geval al verder gebracht dan toen ik begon. En al schrijf je een pagina vol waarvan je later denkt dat deze onbruikbaar is: een geschreven pagina is altijd weer makkelijker aan te passen dan een lege pagina. Tenslotte hoeft de sprong of het risico dat je neemt door te schrijven helemaal niet groot te zijn. Zelfs al heeft het maar een grootte gelijkend aan een punt: ook een punt geeft afsluiting aan en geeft kortom ruimte voor iets anders. En dat voelt als een bevrijding kan ik je zeggen – of nou ja – schrijven.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s