Week 20 – Monthly Lessons

DSC01668.JPG

In deze blogpost van twee weken terug heb ik het al even kort over gehad: de Monthly Lessons. Een nieuwe maandelijkse categorie op mijn blog! Op deze laatste dag van mei schrijf ik graag over wat ik de afgelopen maand heb geleerd en/of heb leren inzien. En ik vertel over datgene wat mij blij heeft gemaakt of juist is tegengevallen. Want ik geef toe: zelfs de meest vervelende, moeilijke momenten gebeuren voor een bepaalde reden. Namelijk om jou iets (belangrijks) te leren. Come what May!

  • Als eerste heb ik het volgende ingezien: het is beter om je de lessen te herinneren die je uit je falen/fouten hebt gehaald dan er keer op keer bij stil te blijven staan. Iedereen gaat namelijk wel eens de mist in. Durf je die fouten te vergeten dan zul je zien dat de mist langzaam weer wegtrekt. En des te sneller het zonnetje dan weer tevoorschijn komt!
  • Iets in het verlengde van de eerste les is dat het verleden nou eenmaal is geweest. It has happened! Je kunt er wel bij blijven stilstaan, maar je komt zo niet vooruit. En die tijd definieert jou niet. Wel kun je altijd dankbaar blijven voor die vroegere dagen die jou (om)gevormd hebben.  Toekomende tijd en heden zijn een stuk mooier om naar uit te kijken: daar is verandering mogelijk!
  • Ik mag mijn automatische piloot veel vaker links laten liggen. Al is het maar om mijn neiging om gedachten te blijven herhalen het zwijgen toe te leggen. En om meer ruimte te creëren voor diee kleine dingen die het leven juist zo mooi maken. Momenten die het waard zijn om bij stil te blijven staan en er des te meer van te genieten. Hoe groot of klein ze ook moge zijn.

DSC01681

  • Geluk zit hem in: het drinken van een kopje thee, het ruiken aan net ontloken rozen in de tuin (jammer dat mijn foto’s geen geur bevatten!), fijne gesprekken, je favoriete muziek, ’s avonds onder je lievelingsquilt duiken, het schrijven van een kaartje, eindelijk dat boek lezen wat al lange tijd op je wacht, twee armen om je heen geslagen, ontspannen na een spannende ervaring (je hebt het tóch maar gedaan!), stampen in de regenplassen, meditatie, mindfulness, fotograferen en schrijven. Oh en dat schrijven kan zo nog wel even doorgaan! 😉
  • Deze maand heb ik beter voor mijzelf leren zorgen. En dat voelt goed moet ik zeggen: héél goed. Van nu af aan ga ik datgene doen wat het beste is voor mij!
  • Driemaal is scheepsrecht als het op mijn theorie examen van de auto aankomt! De eerste keer maakte ik twee fouten teveel. Dat was flink balen! Twee dagen later heb ik opnieuw een poging gewaagd. 1 fout teveel! Ergens kon ik er gelukkig al snel om lachen. De derde keer wordt mijn feestje! Komt meer dan goed!

Ik sluit graag af met een quote die ik deze week heb gehoord: bewandel liever jouw eigen imperfecte pad dan het pad van een ander perfect te volgen. Duidelijk kan niet toch? ❤

Wat heeft mei jou mogen brengen? Ik ben benieuwd!

X Soof

Advertenties

Week 19 in pictures

In plaats van één foto te plaatsen passend bij een thema van de week, heb ik nu het roer even omgegooid. Ik heb mijn week namelijk in plaats daarvan dagelijks vastgelegd middels meerdere foto’s! Ik vond het heel leuk om te doen. Ben je benieuwd naar hoe mijn week is geweest? Lees en kijk dan vooral verder. 😉

Maandag 16 mei

Maandag

Maandag ben ik de dag begonnen met het schrijven van een aantal kaartjes. Van deze bloemige kaarten werd ik gelijk vrolijk! Ook las ik die ochtend mijn favoriete blogs onder het genot van een kopje thee. ’s Middags kreeg de dag een Frans tintje! Ik hielp een oud klasgenoot uit de brand door een aantal pagina’s van Émile Zola voor hem te vertalen. Tussendoor keek ik de vlog van de Sacconejoly’s op Youtube voor de Engelse afwisseling. Ondanks dat ik er uiteindelijk veel langer mee bezig ben geweest dan gedacht, was het geen straf. ’s Avonds speelden (my personal hairdresser) Valérie en ik heel veel spelletjes Yahtzee en dronken wij thee uit de grootste mokken hier in huis. 🙂

Dinsdag 17 mei

Dinsdag

Tijd voor een outfit of the day! Ik ontbeet met – ahum – 2 krentenbollen en een kopje thee. En ’s middags was het tijd voor een gezellige lunch met mijn lieve oom & tante! En genoten we alvast van ons voorgerecht: ijs bij Pisa. ’s Avonds was het plan om bij het pannenkoekenhuis in Elten te eten, maar dit liep even anders. Om 6 uur gingen daar namelijk de deuren dicht! Uiteindelijk genoten wij dus maar van een Italiaanse pizza: ook helemaal niet verkeerd! 😉 ’s Avonds schreef ik nog even in mijn dagboek voordat ik ging slapen.

Woensdag 18 mei

Woensdag.jpg

Woensdag droeg ik na lange tijd mijn rode top van Moam, het merk wat een tijd te koop is geweest bij Hema. En ik vertrok naar Arnhem voor een afspraak. Onderweg genoot ik vooral van al het groen en de heerlijk geurende seringen. De afspraak ging gelukkig goed en op de terugweg besloot ik door het Sonsbeekpark terug te lopen naar het station. ’s Avonds maakte ik voor het eerst Kip Madras zonder het wel bekende Knorr pakje. Gelukkig viel het in de smaak! 🙂

Donderdag 19 mei

Donderdag

Donderdag was een dag van weinig foto’s! T-shirt is van SissyBoy en ik ben er heel blij mee! Ik ging de hele middag winkelen en bijkletsen met lief vriendinnetje en klasgenootje Lisa in Nijmegen. Sinds het begin van onze stages in januari hadden wij elkaar namelijk niet meer gezien! Het was heel gezellig en ’s avonds aten wij allebei een cheeseburger. Superlekker, al ben ik niet meer aan de zak friet toegekomen! Dat werd uitbuiken met een kopje thee voordat ik ging slapen. Al met al een geslaagde dag!

Vrijdag 20 mei

Vrijdag

Vrijdag trok ik gelijk mijn nieuw gekochte shirtje aan dat ik de dag ervoor uitkoos in Nijmegen. Vrijdag was opnieuw een reisdag, ditmaal naar mijn andere oom en tante in Terneuzen! Onderweg besloot ik mijn autotheorie door te lezen en muziek te luisteren. 4 uur later kon ik ze gelukkig in mijn armen sluiten en at ik opnieuw pizza bij de Italiaan! I’m such a lucky girl!

Zaterdag 21 mei

Zaterdag

Zaterdag begon de dag goed met meergranen croissantjes en thee. We deden verder rustig aan ’s ochtends en liepen even het centrum van Terneuzen in. Ik las nog wat autotheorie door en belandde uiteindelijk bij mijn oom. Daar schreef ik wat op zijn witte gips na een enkeloperatie. Hopelijk helpt dat bij een sneller herstel! 🙂 Ook haalden wij ’s middags de gitaar van mijn vader op die ik mee naar huis mocht nemen. Naast een paar oude versleten snaren is het een hele mooie gitaar! En ik at die dag voor het eerst Liefmans on the Rocks ijs. SO GOOD. Al was de pasta van die dag ook weer erg lekker! 😉

Zondag 22 mei

Zondag

Zondag reed ik met mijn oom & 2 tantes weer terug naar huis! Onderweg stopten we bij de La Place voor een lunchpauze. Long time no see maar wel heel lekker! Later hebben wij een hele fijne familiedag gehad vol taart, thee, sapjes, koffie en andere lekkernijen. Ik voelde me net weer even écht jarig! ’s Avonds werd het later dan gedacht want een andere auto had de auto met mijn oom & twee tantes aangereden. Gelukkig kregen we uiteindelijk het bericht dat ze heel veel later weer naar huis konden rijden. Pfoeh! (Ik hou van jullie!!!) Wat een schrik als afsluiting van deze week.

En nu is het alweer maandagavond! De laatste foto van zondag maakte ik stiekem vandaag. Woensdag hoop ik dat tweemaal scheepsrecht genoeg is voor het slagen van mijn autotheorie. En de rest van de week zit ik opnieuw veel in de trein en heb ik o.a. rijles.  

Hebben jullie veel plannen komende week?

Liefs,

Sofia

 

Week 18 – Hart voor schrijven

DSC01376

Ik loop al wat langer met het idee rond om vaker op mijn blog te schrijven binnen bepaalde categorieën. Naast de wekelijkse foto met een bepaald thema, lijkt het mij een uitdaging om daarbuiten nog meer posts te gaan schrijven. Simpelweg omdat ik zoveel plezier in schrijven heb gekregen.

Een van de categorieën die ik graag wil introduceren is de ‘Monthly Lessons’. Blogposts die aan het einde van de maand online zullen komen en vertellen wat ik in de afgelopen maand heb geleerd of heb ingezien. Hoe groot of klein ook. Gezien mei nog 2,5 week duurt, licht ik vandaag maar een klein tipje van de mei sluier op. De rest volgt dan eind van de maand!

Naar de precieze invulling van mijn blog ben ik overigens nog aan het zoeken. Maar dat maakt het juist zo leuk! Als controlfreak is het voor mij wel eens goed om niet alles vooruit te willen plannen of te willen controleren niet waar? Bij deze zie ik dus wel waar het schip strandt. Al weet ik wel dat dit scheepje mijn schrijvend hart sneller zal laten kloppen. And that’s a good thing! And I don’t give a ship when it’s not.

Monthly Lessons – Mei

Wat heeft mei mij zoal gebracht?

  • Begin mei heb ik mijn eerste stappen gezet in een auto. Nouja, aan de kant van de bestuurder dan. En jeetje ik heb daar toch wel tegenaan gehikt. Inmiddels heb ik 3 rijlessen gehad en vind ik het nog leuker dat ik mij had kunnen voorstellen. Dat er nog maar veel rijlessen mogen volgen! Want ik en de koppeling samen zijn helaas nog geen best friends forever. Komt vanzelf.
  • Ik weet nu dat ik sinds ik kan bowlen dit eigenlijk altijd verkeerd heb gedaan. Bowlen met wijs- en ringvinger is veel handiger dan mijn gouwe ouwe wijs- en middelvinger combinatie. Kom maar op met die strikes een volgende keer!
  • Een tussenpauze/tussenperiode/tussenjaar inlassen blijkt niet zo erg te zijn als ik in eerste instantie dacht. In het tuincentrum kwam ik de decaan van mijn middelbare school tegen en zij bleek mijn verhaal goed te herkennen. Zij gaf mij zo’n mooi inzicht mee! Namelijk dat je door momenten waarop je jezelf goed tegenkomt en écht gas moet terugnemen, daar alleen maar meer mens van wordt. En uiteindelijk ook een mooier mens door kunt zijn. Zo kreeg zij mij ineens stil, heel stil. En luid en duidelijk dankbaar.
  • Loslaten is verdomd moeilijk, maar het gaat stapje voor stapje toch vooruit. En daar ben ik blij om.
  • I feel better when I’m dancing! Echt wel.

 

Tot snel!

Liefs,

Soof

 

 

Week 17 – Open parachute

DSC01368

Mijn hoofd vult zich wel eens vaker met groot gedachtegoed. Zo ook afgelopen week, toen ineens inspiratie voor deze blogpost uit de lucht kwam vallen. Ik heb mijn dagboek erbij gepakt en ik ben letterlijk gaan schrijven over het volgende: jezelf open stellen voor een ander.

Gezien mijn blog de afgelopen tijd ook als een soort online dagboek is gaan fungeren, kan ik het nu niet laten om mijn geschreven tekst hier te delen. Want het delen van je eigen verhaal vormt in feite altijd de eerste stap in open stellen. En hoe mooi zou het zijn als mijn gedachten  een ander wellicht zouden inspireren of in ieder geval over dit thema zouden doen laten nadenken? Oftewel ik stel mijn kwetsbaarheid hier maar eens dubbel en dwars ten toon. Yes. Echt waar.

Ik keek vanochtend naar een video van Vera. Een video die mij gelijk bracht tot een nieuw thema voor een blogpost: open stellen. Want eerlijk is eerlijk, ik doe dat niet al te snel of beter gezegd met grote moeite. En vaak lukt transparant zijn juist naar diegenen die mij het meest dierbaar zijn mij het minst goed. Voor mijn gevoel klopt daar iets niet aan. 

Is het een vorm van angst? Ja, ik denk het wel. Zo ben ik bang dat mijn geliefden zich zorgen (zullen) maken. Vind ik het lastig om onwetend te zijn over hoe een boodschap bij een ander binnenkomt. Begrijpt diegene mij wel of juist niet?  Wat dat betreft ben ik altijd een beetje op mijn hoede voor aanstaande vragen. Want daar zit je dan met je mond vol tanden als je zelf het antwoord op die vraag niet weet. Of je zou juist het liefste deze vragen uit de weg willen gaan. Al dit bovenstaande komt bij mij eigenlijk op één en hetzelfde neer: waar ik bang voor ben is dat ik mij na het tonen van mijn kwetsbaarheid, nóg kwetsbaarder zal voelen.  

En dat terwijl ik ergens ook het besef heb dat er hier diep in mijn lijf verzet tegen bestaat. Verzet tegen gevoelens van angst die mijn wereld kleiner doen maken dan dat deze in werkelijkheid is. Ik zie het als volgt voor me: ik heb besloten om mijn ankers diep in de zeebodem uit te gooien. Als houvast en als een soort punt van herkenning, mocht ik de weg kwijt raken. Na verloop van tijd voel ik dat de wind harder gaat waaien en mij naar een nieuwe bestemming wilt brengen. Maar dan kom ik er plots achter dat ik in mijn eentje dat anker niet van zijn plek krijg. Na diverse keren trekken, raak ik gefrustreerd en lichtelijk in paniek.  Wat nu?

Op dit punt begint voor mij precies het durven open stellen voor een ander. Namelijk op het moment waarop je merkt dat je zelf een situatie niet meer kunt omvatten. Op zo’n moment leidt openheid tot verbinding en verdieping met een ander. Het deelt onze – aanvankelijk zo – grote zorgen in meer kleinere en behapbare stappen. En belangrijker nog: het laat je beseffen hoezeer je door liefde gedragen wordt. Doordat openheid laat zien dat je er niet alleen voor hoeft te staan.

Je kwetsbaarheden in de etalageruit zetten is eng. Ik geef toe: meer dan eens heel eng. Maar het leidt er wel toe uiteindelijk dat andermans kwetsbaarheid ook vanzelf in jouw eigen behulpzame handen ten deel kan vallen. Zo brengt die eerdere angst voor het meest openlijke stukje kwetsbaar zijn, heel wat mooiers teweeg. Iets wat het waard is om voor open te gaan staan en het zelfs in je eigen kleine angstwereld te delen.

Samen delen in openheid vormt een deur richting connectie met elkaar. En vormt een post van waaruit je nieuwe wegen kunt ontdekken. Wegen die het waard zijn om je eigen anker voor uit het zand te halen. Simpelweg omdat ik dan besef dat ik niet zal zinken, als de golven mijn kant op dreigen te komen. Want door kopzorgen te delen met iemand, lijkt dat anker opeens een heel stuk lichter te zijn. Alsof dierbare handen plotseling een handje helpen en ervoor zorgen dat dat anker vleugels krijgt.

Because if your mind is like a parachute, it will work a lot better when it its open. Let maar eens op!

 

X Soof