Week 23 – Waar ligt de grens?

Grenzeloos

‘Kon ik maar even wegvliegen in een luchtballon’ denk ik wel eens. Langzaam opstijgen terwijl de ballon zich met steeds meer lucht vult. Rustig wegwaaien naar een bestemming onbekend. Maar bovenal lijkt het mij heerlijk om vanaf wolkenhoogte naar beneden te mogen kijken. Naar een landschap dat zich aan alle kanten uitstrekt en opeens miniatuur is geworden. Vanuit de lucht zijn alle (lands)grenzen immers niet meer als ‘de mijne’ of ‘de jouwe’ te onderscheiden. Ineens zie je de wereld dan vanuit een mooier én grenzelozer perspectief!

Als ik om mij heen het nieuws over het Britse vertrek uit de Europese Unie gadesla, hoop ik ergens dat die ophef de grens van ons land nog niet gepasseerd is. Want zal dit niet tot nóg meer verdeling en onrust binnen de huidige samenleving leiden? Ik ben bang van wel. Overigens vind ik het opvallend dat de jongere generatie wenst te blijven, terwijl de oudere generatie liever vertrekt. Net alsof het risico dat men genomen heeft van tevoren uitvoerig door de ervaren man is berekend, maar slechts door een onervaren enkeling daadwerkelijk goed wordt uitgerekend.

Waar wij wereldwijd steeds meer met elkaar in verbinding staan door de stijgende lijn van digitalisering: zo nabij zijn onze eigen persoonlijke grenzen te vinden. Al zijn ze kilometers lang of beslaan ze slechts een paar centimeters: je vormt én bepaalt in feite jouw eigen grens. Zo zijn wij elkaars gelijke: als grenzensteller, grensverlegger of grensbewaker.

Ergens vraag ik me dan al snel af hoeveel grenzen deze aarde wel niet kent, als je deze persoonlijke grenzen ook nog zou includeren. Is er dan nog wel beweging of overleg mogelijk, zonder daarbij iemands grens te overschrijden? Kortom ben ik benieuwd hoe de belangrijkste grenzen liggen, nu op dit moment. Aaneengesloten, onderbroken, kruisend, afstandelijk of nabij?

Stiekem hoop ik het antwoord ooit te vinden in de gondel die slechts een paar vierkante meters lucht inneemt. Immers blijft er dan genoeg ruimte over om te dromen van een grenzeloze wereld vol saamhorigheid en samenhang. En hoe ingewikkeld het er ook aan toe zal blijven gaan: ergens is er altijd verandering mogelijk. Altijd, overal, waar dan ook.

Het enige wat ons in die wens zal blijven tegenhouden? Begrensde gedachten en gelimiteerde acties. Time to #exit those! Daar heb ik al met al geen referendum voor nodig: eerder een lucht zonder hoogtelimiet.

X Soof

Advertenties

Week 22 – A week of wonder

DSC01066

Verwondering is het eerste woord wat in mij opkomt als ik naar haar kijk. Haar blik naar boven gericht. Aandachtig beschouwt zij al dat geen wat haar aandacht een ogenblik geleden heeft getrokken. En zo achterover gebogen is zij duidelijk onder de indruk. Toch blijft ze daar gewichtig staan. Niet van plan om steil achterover geslagen te worden.

Pas dan valt haar kleurenpracht mij op. Gehuld in gekleurde vogelveren lijkt ze in stilstand nog net te wankelen. Net alsof de wapperende wind haar nog even wilt begroeten en haar veren van streek wilt maken. En voor wie is de rijkdom in haar handen bedoeld? Of is het juist diezelfde rijkdom die haar ten deel is gevallen?

Deze week heb ik ook veel momenten ervaren waarop ik vol verwondering heb staan kijken. Naar een groene kikker die tijdens een wandeling opeens voor mijn voeten verscheen. Het moment waarop mij een gevoel van rust overviel na een ontmoeting met een paard in de wei. Een gevoel van innerlijke zekerheid dat mij een paar seconden steil achterover heeft doen slaan. Simpelweg omdat ik vergeten was hoe dat ook alweer kan voelen. Nieuwe keuzes om te overwegen en de inval van nieuwe perspectieven. Meer dan ooit lijken verschillende mogelijkheden uit de lucht te komen vallen.

Toch vergeet ik wel meer dan eens de rijkdom te zien die ik al in mijn handen blijk te dragen. Vergeet ik opnieuw om mijn blik omhoog te richten (the only way is up right? ;)) En zo gefocust op het uitzicht recht voor mijn neus vergeet ik vaak net dat beetje extra te genieten van alle kleuren die mij omringen. Net alsof mijn hoofdtooi zich dan weer naar achteren laat blazen. Weg van de richting die je juist op wilde gaan.

Maar ergens is dat helemaal zo erg nog niet. Want uiteindelijk kun je zo nog intenser genieten van momenten die jou letterlijk overvallen. Zo buiten je eigen vaste verwachtingen en referentiekaders om maakt dat pas echt indruk! Mijns inziens is er niets artistieker dan een wereld die vanuit het niets vol kleur krijgt.

Zij het dan door het onverwachts lange staren naar een kunstwerk in het Rijksmuseum. Of door het gevoel van schrik dat je bekruipt als het paar krokodillen ogen je ineens opvalt in je ooghoek. Dan sta je alweer op de uitkijk voor de aanwezigheid van verwondering. En dat is wonderlijk nietwaar?

X Soof

Week 21 – Zo voelt vandaag

2a9a0dcc2d5fcb98a6d89458adab1195

Ter inspiratie deel ik vanavond deze songtekst geschreven door Maaike Ouboter. Gewoon omdat Maaike precies weet te omschrijven hoe vandaag voor mij voelt/heeft gevoeld. Ik kan haar liedjes enorm waarderen en hoop ooit ook van die mooie liedjes/teksten te schrijven. Later.

Wattendag

De gordijnen vallen bijna dicht

En het randje licht deelt je gezicht precies in twee

De geluiden van de straat en het ruisen van het koffieapparaat

En in je hoofd alle stemmen en gedachtes

Waar je ooit nog wat mee moet

Maar het is wel even goed voor vandaag

De rest kan ook later

En alles gaat trager dan normaal

Even rustig wachten tot de wattendag weer overgaat

Al bijna zeven keer dezelfde zin gelezen

Ogen even dicht en dan weer terug de wereld in

De enveloppen op het kastje en het potlood dat je vasthoudt

Maar nog niets mee hebt gedaan

En alle vliegjes op de ramen

Waar je al een klein kwartier naar staart

En het is wel even klaar voor vandaag

De rest kan ook later

En alles gaat trager dan normaal

En alles gaat trager dan normaal

Even rustig wachten tot de wattendag weer overgaat

En het is wel even goed voor vandaag

De rest kan ook later

En alles gaat trager dan normaal

En alles gaat trager dan normaal

Even rustig wachten tot de wattendag weer overgaat …