DSC01066

Verwondering is het eerste woord wat in mij opkomt als ik naar haar kijk. Haar blik naar boven gericht. Aandachtig beschouwt zij al dat geen wat haar aandacht een ogenblik geleden heeft getrokken. En zo achterover gebogen is zij duidelijk onder de indruk. Toch blijft ze daar gewichtig staan. Niet van plan om steil achterover geslagen te worden.

Pas dan valt haar kleurenpracht mij op. Gehuld in gekleurde vogelveren lijkt ze in stilstand nog net te wankelen. Net alsof de wapperende wind haar nog even wilt begroeten en haar veren van streek wilt maken. En voor wie is de rijkdom in haar handen bedoeld? Of is het juist diezelfde rijkdom die haar ten deel is gevallen?

Deze week heb ik ook veel momenten ervaren waarop ik vol verwondering heb staan kijken. Naar een groene kikker die tijdens een wandeling opeens voor mijn voeten verscheen. Het moment waarop mij een gevoel van rust overviel na een ontmoeting met een paard in de wei. Een gevoel van innerlijke zekerheid dat mij een paar seconden steil achterover heeft doen slaan. Simpelweg omdat ik vergeten was hoe dat ook alweer kan voelen. Nieuwe keuzes om te overwegen en de inval van nieuwe perspectieven. Meer dan ooit lijken verschillende mogelijkheden uit de lucht te komen vallen.

Toch vergeet ik wel meer dan eens de rijkdom te zien die ik al in mijn handen blijk te dragen. Vergeet ik opnieuw om mijn blik omhoog te richten (the only way is up right? ;)) En zo gefocust op het uitzicht recht voor mijn neus vergeet ik vaak net dat beetje extra te genieten van alle kleuren die mij omringen. Net alsof mijn hoofdtooi zich dan weer naar achteren laat blazen. Weg van de richting die je juist op wilde gaan.

Maar ergens is dat helemaal zo erg nog niet. Want uiteindelijk kun je zo nog intenser genieten van momenten die jou letterlijk overvallen. Zo buiten je eigen vaste verwachtingen en referentiekaders om maakt dat pas echt indruk! Mijns inziens is er niets artistieker dan een wereld die vanuit het niets vol kleur krijgt.

Zij het dan door het onverwachts lange staren naar een kunstwerk in het Rijksmuseum. Of door het gevoel van schrik dat je bekruipt als het paar krokodillen ogen je ineens opvalt in je ooghoek. Dan sta je alweer op de uitkijk voor de aanwezigheid van verwondering. En dat is wonderlijk nietwaar?

X Soof

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s