Week 27 – A little give-away!

_DSC1312.JPG

‘Do good and good will come your way’. Een zin die ik sinds een tijdje op een vriendschapsarmbandje bij me draag. De drie knopen waarmee het armbandje is vastgeknoopt, staan symbool voor drie wensen. Pas als mijn armbandje uiteindelijk loslaat, zullen de wensen uitkomen. Een mooie gedachte naast de fijne vriendschap uiteraard!

Omdat ik heel blij ben dat ik weer meer energie heb gekregen, leuke dingen aan het ondernemen ben (musea bezoeken, afspreken met vriendinnen, muziek maken) én deze week aan mijn eerste quilt voor mijzelf ga beginnen, bedacht ik mij het volgende. Hoe leuk zou het zijn om een ander blij te maken met iets kleins? Juist: superleuk!

Simpelweg omdat ik geloof dat je de wereld al kunt veranderen met één gebaar van vriendelijkheid op goed geluk. In a gentle way you can shake the world, yes! Gezien ik zelf veel plezier beleef aan het borduren & naaien van lavendelgeurzakjes, wordt dat dan ook mijn invulling van deze random act of kindness! (Bovenstaande foto is een voorbeeld van een eerder borduurwerkje).

Hoe het in zijn werk zal gaan?

Heel simpel! Als je het leuk vindt om te ontvangen, laat dan vooral een berichtje achter in de reacties op Facebook of onderaan deze blogpost! Daarbij mag je aangeven of je het lavendelzakje graag zelf wilt ontvangen of het misschien juist een ander toewenst. Reageren kan tot 4 augustus. Op 5 augustus krijgt één gelukkige na loting bericht. De winnaar mag uiteraard zelf kiezen wat voor borduurpatroon hij/zij mooi vindt, net als de stof & de grootte!

Liefs en fijne avond!

X Soof

Week 26 – Over springen gesproken …

DSC01804

Dit praatje op mijn blog komt veel eerder online dan ik zelf in eerste instantie had gedacht. Gelukkig wil ik dit praatje maar al te graag graag met jullie delen. Simpelweg omdat ik nu weet wat ik ga doen!

Na een paar fijne gesprekken afgelopen week was de keuze ineens niet meer zo moeilijk. Wikken en wegen laat je na verloop van tijd namelijk in steeds grotere cirkels denken. Op zich niets mis mee; totdat je het punt bereikt dat het je letterlijk begint te duizelen. Hetzelfde punt waarop je weet dat de knoop moet worden doorgehakt, voordat je de draad opnieuw dreigt kwijt te raken.

Daarom begint deze eeuwige controlfreak en slechtste loslatende meid op deze aarde komende september met de studie Nederlandse Taal en Cultuur! Aan de Universiteit van Amsterdam welteverstaan. YES. Best spannend maar hé!  De eerste sprong is gemaakt en die voelt al zo goed!

Als er iets is wat ik de afgelopen maanden – finally! – heb leren inzien, is het namelijk wel dat je niet altijd een plan nodig hebt om verder te komen in dit mooie mensenleven. Soms is adem, vertrouwen en een portie lef al meer dan genoeg. Net als het nemen van je gevoel als leidraad in plaats van een hoofd vol verwachtingen, kritiek en (te) hoge eisen.

Wat misschien wel het mooiste is aan een nieuw hoofdstuk beginnen met nog onbekend einde? Juist: je verhaal kan letterlijk nog alle kanten op. Immers valt er voor mij op dit gebied nog een heleboel te ontdekken en mooier nog ook te schrijven! Is de spanningsboog voor het eerst in mijn leven ook nog voor mij onbekend en onvoorspelbaar. En laat dat nou zo fijn zijn! Zorgen over morgen? Komen morgen wel. Of juist niet. 😉

Ik heb er in ieder geval zin in!

Heb jij ook wel eens een sprong in het diepe gewaagd?

Liefs,

Soof

 

 

 

Een lelieblad voor Daan

Ome Daan

Als klein meisje kamperen in jouw boomgaard. Klimmen en springen in de hooiberg. Voor het eerst op een zadel plaatsnemen en verder gaan in galop. Het proeven van mijn eerste haring. Pasgeboren lammetjes in de wei. Luisterend naar zwaluwen, verscholen in de nok van jouw garage. Zomaar wat herinneringen als ik aan jou denk lieve Ome Daan.

Als enig familielid aan mama’s kant heb jij mij en mijn zussen al die jaren langzaam op zien groeien. Op belangrijke momenten was je daar namelijk altijd. Stond je trots klaar om ons te feliciteren en bij te staan. En terwijl je nooit écht op de voorgrond bent gaan staan, observeerde je als de beste. Deed je vervolgens eerst jouw eigen verhaal, om vervolgens weer bij mijn of ons verhaal aan te sluiten. Mooi vond ik dat: zo (snel) kunnen schakelen tussen twee verschillende belevingswerelden.

School en opleiding is altijd een belangrijk gespreksonderwerp geweest. Oprecht was je geïnteresseerd in onze vorderingen, rapporten en ervaringen op dat gebied. En het is nu pas lieve Daan dat ik daar zo dankbaar op terugkijk. Ik geef toe dat ik als tiener namelijk deze vragen van jou niet altijd wist te waarderen (Stond ik daar met mijn cijferlijst na een moeilijke periode te balen). Nu motiveert het mij alleen maar meer om mijn best te blijven doen en dankbaar tegenover elke nieuwe leerervaring te staan.Want jij wist als geen ander om altijd (door) te blijven leren, zelfs jaren na je afstuderen. Ik zie je nog zitten voor je boekenkast vol encyclopedieën, terwijl je vertelde over aanwinsten in de vorm van nieuw gebundeld geschreven gedachtegoed.

Ik had je in dit leven zo graag meer willen geven lieve Daan. Ontvangen stond namelijk maar in hele kleine lettertjes in jouw persoonlijk woordenboek geschreven. Net als de woorden rust en ontspanning simpelweg op de laatste pagina’s hun plekje moesten zoeken. Wat dat betreft was je altijd zo duidelijk als maar kon. Gaf je maar wat goed je grenzen aan en ging je, als je daadwerkelijk voelde dat je moest gaan. Toch had ik je die rust in jouw leven meer gegund: in vorm van een vandaag zonder tijd om te haasten. Een dag zonder vechten tegen onrust of die voelbare rusteloosheid in je lijf.

Op de dag van jouw uitvaart verzamelden zich vijf libellen in onze tuin. Vier gehuld in een oranje/gele kleur en één opvallend in het felrood. Ik wist gelijk dat jij het was die even kwam kijken. En ik was maar wat blij dat jij daar bleef zitten op de struik, afkomstig van de Diedenweg. Hoe hard de wind op dat moment ook waaide: in alle rust bewoog jij mee. In stilstand niet van plan om ons zomaar te verlaten. Voor mij een hele troostende gedachte , nu jij aan een ander nieuw leven bent begonnen.

Lieve ome Daan, jij blijft mijn voorbeeld als het gaat om het najagen van je dromen. Hoe jong of oud je dan ook moge zijn. Ik zal je warmte missen, net als jouw liefde voor de natuur. En ik kan je beloven: als ik aan Wageningen denk, ben jij de eerste die in mijn gedachten opkomt. Daar waar in mijn hart altijd jouw lelieblad te vinden zal zijn. Achter de molen, weet je nog?

Ik zal altijd voor je blijven zingen lieve Daan. Rust zacht.

Kus, Sofia.

PS: Ik mis je nu al.

Week 24 & 25 – Update!

DSC01779

It’s been 13 days since ‘Week 23 – Waar ligt de grens? – was published. Wait what? Ben je daar nog wel, Soof? Zijn jij & jezelf wellicht in een te diepe conversatie beland? Ode aan twee typende handen en bijbehorende sturende hersenpan? Komt er een einde aan deze radiostilte?

JA NATUURLIJK. 

Wow, voor mij voelt het schrijven alweer zo lang geleden. Gelukkig heb ik in de tussentijd zeker niet stilgezeten. Hoogste tijd voor een geschreven update om jullie op de hoogte te brengen. Jullie? Ja jullie, lieve volgers! Want wat ben ik blij dat mijn blog door steeds meer mensen wordt gelezen. En dat jullie ook steeds vaker laten weten hoe zeer jullie mijn schrijven waarderen. Daar word ik tot op de dag van vandaag zó blij van! Dankjewel! Hier volgt mijn – iets wat chaotische – update! Enjoy.

What’s up buttercup?

Ik oefen pauze. Ben ik twijfelachtig? Neem ik pauze. Boos? Opnieuw pauze. Moe? Ook pauze. Gestresst? Pauze. En wanneer ik dan pauzeer? Is er tijd voor genieten in rust. Niet makkelijk voor een doordrammer, -denker en loper zoals ondergetekende maar hé: het begin is er. Bewust worden van huidige ervaringen – in het hier en nu – zonder daarbij te (ver)oordelen. Geen onmogelijke missie mijns inziens. Challenge accepted!

Ik wik en weeg nog steeds over mijn studiekeuze. Ga ik komend semester Verpleegkunde weer oppakken op Zeeuwse grond of ga ik toch kiezen voor iets anders? In dit laatste geval spreekt vooral Nederlandse Taal en Cultuur mij aan. Op weg ben ik inmiddels wel: nu is het nog kwestie van een richting kiezen die daadwerkelijk 100% goed voelt.

Ik geniet van dagjes uit. Zo raakte ik een week geleden onder de indruk van de World Press Photo tentoonstelling in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. En kwam er bij mij nogmaals het besef dat wij er nog niet zijn in deze wereld. Zoveel ongelijkheid en ellende is er nog aanwezig op plekken waar wij nog nooit voet hebben gezet. En dat terwijl wij zo vaak denken dat diezelfde aardbol zo mooi is. In dit geval is de schoonheid ervan nog lang niet wereldwijd vanzelfsprekend te noemen.

Komende blogposts

De blogpost over mijn Monthly Lessons van Juni komt later deze week nog online. Met mijn hoofd stiekem op vakantie stand is deze post er even bij ingeschoten. Ook hoop ik de komende maanden wat meer blogposts te schrijven zonder bepaald thema. Kijken hoe dat bevalt! In elk geval blijf ik altijd schrijven over wat mij interesseert en wat mij inspireert. Don’t worry! 🙂

Quotes I love 

Op dit moment inspireren deze quotes mij het meeste. Misschien haal jij er ook wat inspiratie uit!

‘You belong among the wildflowers. You belong somewhere you feel free.’ – Tom Petty

‘Don’t apologize for feeling something or a lot.’ – Onbekend

‘The hardest step she ever took was to blindly trust in who she was.’ -Atticus

DSC01777

Wat voor blogposts zouden jullie graag willen lezen? Ik hoor het graag!

Alvast een fijn weekend & liefs,

Soof. ❤