Verbondenheid.

‘Wij zijn gemaakt voor verbondenheid met anderen.’ ‘Dat is wat ons leven richting en zin geeft, en als het daaraan ontbreekt, lijden wij daaronder.’

Deze twee zinnen uit het boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ hebben mij vanaf het moment dat ik ze las in de greep gehouden. Gelijk was ik ervan overtuigd dat dit in onze wereld zo werkt. Als mensen zijn wij immers allemaal zoekende. Elke dag opnieuw. Zij het naar nieuwe wegen, veiligheid, relaties of geluk. Elk moment en elke levensfase staat in het teken van die betekenisvolle zoektocht naar verbinding tot elkaar.

Het moment waarop ik mijn stage beëindigde en de studies waar ik van hield een halt toeriep, werden overheerst door de laatste woorden van hierboven. Op dát moment deed het ontbreken aan verbondenheid juist misschien wel het meeste pijn. Veroorzaakt door het plots ineenzakken van de veilige grond onder je voeten en het gevoel ontaard te zijn. Welke kant moet ik nu op en wat is datgene waardoor ik mij nog enigszins nuttig voel in deze maatschappij?

Hetzelfde gevoel overheerst denk ik op momenten waarop mensen puur en alleen op zichzelf worden aangewezen. Momenten waarop geen enkel mens je verder kan helpen. Gewoonweg omdat er eerst alleen voor jou een les te leren valt.

Als ik nu terugkijk op die verleden tijd, valt mij iets opmerkelijks op. Namelijk dat ik mijn ervaringen op emotioneel gebied heb gebaseerd op fundamenten die er in werkelijkheid niet geweest zijn. In die zin dat ik de verbondenheid met anderen geen moment verloren ben. Dat het daaraan echt niet heeft ontbroken. En dat er nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden aan alle kanten lagen te wachten. Wachtend op het moment dat ik opnieuw het heft in eigen hand nam.

Kwetsbaarheid is voor mij juist dé brug geweest naar nog meer verbondenheid. Een welkome verbinding die ik sindsdien dagelijks mag koesteren. Op je kwetsbaarst leer je naar hele andere kanten van het leven kijken. Realiseer je je opeens dat alles aaneensluit, aaneenschakelt. Dat zelfs als alles om je heen veranderd is, je meer jezelf kunt zijn dan je ooit geweest bent. Sterker nog: ooit had gedacht.

En soms moet je juist even loskoppelen om weer te kunnen genieten van je eigen gezelschap. Ook helemaal oké. Want ook dat geeft vrijheid. Vrijheid die je wordt aangereikt door datgene te doen wat je op dat moment kunt. Pfoeh, als ik geweten had hoeveel vrijheid loslaten geeft, had ik nooit zo lang hoeven vasthouden.

Zijn wij mensen dan ooit klaar met zoeken? Ik denk het niet. En dat hoeft van mij ook niet, zolang het maar goed voelt om te gaan in de richting van dat innerlijk kompas. Je onderbuikgevoel dat vrijheid gegund wordt door het proces van loslaten. En dat stukje jou wat soms wat extra moed vraagt om te delen en te laten zien.

Ik hoop dan ook vooral dat we dat blijven doen. Blijven uitkijken naar elkaar, al lopen onze wegen soms kriskras door of uit elkaar. Bruggen bouwen doe je nou eenmaal niet in je uppie. Dat doen we samen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s