Puzzelstukjes

foto-8

Ineens weet ik het. Het is tijd om te starten met iets nieuws. Te vertrouwen op de magie van een nieuw begin. Mijn tas is ingepakt, de route al diverse keren uitgestippeld. Mijn hoofd vult zich als een woud vol zangvogels. Enerzijds klaar voor het ontwaken van de morgen, anderzijds weifelend over het volume en de in te zetten passende symfonie van deze dag. Het is tijd voor mij om te gaan, te gaan ontdekken.

Het Liemerse landschap glijdt al glooiend aan mij voorbij. Naast mij kijkt een klein meisje verwonderd met grote ogen naar het knipperende omroepbord. De stilte van de coupé maakt af en toe plaats voor het piepen van remmen, het schuiven van koffers. Schuivend tussen de mensenmassa, klimmend een trap of twee, ga ik de strepen van het zebrapad voorbij. Dan hoor ik het ruisende geluid van de wind tussen de bomen. Ook het voorzichtige geritsel van de bladeren wordt steeds luider. Tussen elke paar bomen verschijnt een nieuwe ingang naar nog te ontginnen terrein. Daar tussen de groene bladerdaken, daar waar het zonlicht al voorzichtig door de licht verkleurde bladeren doorschemert. Daar voelt het als thuis.

Mijn voeten druk ik stevig in het zand. Voor mij strekt een houten leuning zich aan beide kanten uit. De treden van een ladder zijn gericht naar hemels boven. Stapje voor stapje zie ik in hoever ik de lucht in wandel. Stiekem kijk ik soms terug naar de aarde die achterop is geraakt. Achter mij mag blijven ook. Zo volgen herinneringen elkaar langzaam op – op weg dichter naar de wolken toe. Een gevoel van trots en van samen overvalt me. Want ik weet opnieuw hoe het voelt om op te stijgen. Op een pas verschenen ladder mag ik verder groeien. Droom ik, mag ik én kan ik.

Daar waar energie het wint van vermoeidheid. De dagen dromen en de nachten denken. Daar verander ik niet zo zeer, maar word ik bewuster wakker. Hoe onverzettelijk het immers ook kan lijken – ergens weet ik dat ik dat ook ben. Al tekenend dans ik in de chaos van alledag. Vind ik vreugde in het alledaagse ongewone. Het leven stroomt weer, spuit letterlijk alle kanten op. Gelukkig vind ik het altijd weer terug daar tussen eb en vloed. Zij het mooier, slechter of enkel wat veranderd. Het voelt goed, het belangrijkste van al.

De afgelopen weken is het wat stil geweest op mijn blog. Achter de schermen heb ik gelukkig niet stilgezeten! (lees: nieuwe studie, nieuwe ideeën,  nieuwe blogposts ). De komende weken hoop ik dan ook weer vaker te schrijven op mijn blog, gezien ik dat zo graag doe. En ik hoop dat mijn beschreven ‘puzzelstukjes’ van hierboven, jullie een beetje een beeld hebben kunnen geven van mijn afgelopen weken.  Want: ‘It’s always the small pieces that make the bigger picture’ vind je ook niet? 😉

Heb een hele fijne week!

Liefs,

Soof

 

 

 

‘Mijn wapenkamer’

13649328_294599067566068_1510410370_n

Bron foto: Ohh Deer

Hoi! Wat fijn dat je mijn blog weer gevonden hebt. Het valt me op dat ik soms langer dan één week nodig heb om tot een bepaald thema te komen,  waar ik graag over zou willen schrijven. Bij mij werkt het namelijk zo dat inspiratie vanzelf uit de lucht komt vallen. Een moment waarop ik dan ineens diep van binnen weet: ‘Ja! Hier wil ik over schrijven, hier kan ik iets mee!’ En misschien is het belangrijkste nog wel dat ik mijn gevoel erin kwijt kan. Tenminste, dat is wel altijd de bedoeling. 😉

Om een lang verhaal (iets) kort(er) te maken: deze week heb ik inspiratie gevonden in het woord wapenkamer. Ik geef toe dat ik ook even mijn wenkbrauwen optrok bij het lezen van deze term. Ik kwam het tegen in hetzelfde boek waar ik het vorige blogpost ook al even over had: ‘De kracht van kwetsbaarheid’. Waar mijn gedachtegang begon en waar het startpunt van deze blogpost lag? Heel eerlijk op het schoolplein van vroeger.

Als klein meisje was het plein in mijn optiek namelijk maar wat groot. Een plek waar kinderen chaotisch door elkaar konden rennen, een voetbal door de lucht schoten en ik de tien tellen in de rimboe aan alle kanten heb horen echoën. Ik ben altijd op zoek geweest naar veiligheid in die ogenschijnlijke grote wereld van toen. En daar heb ik achteraf gezien heel wat wapens voor uit de kast getrokken. Enkel en alleen bedoeld om een gevoel van veiligheid te kunnen garanderen. Zodoende is dat schoolplein steeds minder intimiderend gaan aanvoelen. Sterker nog was het juist jarenlang een bron van gedeeld plezier en saamhorigheid.

Nu ik een aantal jaren ouder ben, vertel ik je graag meer over wat er zoal in mijn wapenkamer te vinden is. Wapenkamer? Op het eerste gezicht kreeg ik daar een toch wat agressieve associatie bij (maar niets blijkt minder waar). Ik omschrijf mijn wapenkamer als de verzameling strategieën en gebruiken die ik mijzelf gedurende de jaren heb geleerd en in de praktijk heb gebracht. Bedoeld om zo vlekkeloos mogelijk door dit leven te komen, te stormen of juist te verstoppen.

Waarom ik dit graag met jullie wil delen? Reden nummer één is dat ik geloof dat ik lang niet de enige ben op aarde die een arsenaal aan wapens in die kamer heeft liggen. Sterker nog is het zo dat de meeste van deze wapens universeel blijken te zijn. Een andere reden  is dat ik geloof dat het goed is om van jouw wapens bewust te zijn. Om inzicht te verkrijgen in juist de manieren die van nut zijn (geweest) binnen jouw leven. Of waarvan je nu misschien juist merkt dat ze tegen je beginnen te werken. Ook al laat je maar een kleine kier licht naar binnen vallen of besluit je alleen eens het slot van die deur te halen. Mijns inziens worden wij daar allemaal mooiere mensen van. Want dat geeft de mogelijkheid om ergens in of juist een nutteloos harnas te mogen groeien nietwaar?

Goed. Wat voor wapens hebben een plekje gevonden in mijn wapenkamer?

Laat ik beginnen met het meest vertrouwde en tevens zwaarste harnas van al. En de naam perfectionisme heeft gekregen. Een harnas wat ik draag met als doel overal en altijd de controle te kunnen (be)houden. Want zeg nou zelf: als ik alles perfect doe, regel én laat zijn, dan kan er nog maar heel weinig fout gaan toch?

Boy, was I wrong. Het metaal van perfectionisme zet je namelijk vast, blokkeert je en overtuigt je er op de lange duur steeds meer van dat jij in feite bent wat je doet. En vooral hoe goed je dat dan doet. Deze ijzersterke uitrusting zorgt er dus allesbehalve voor dat het leven perfect verloopt. Ook tegenslag zal jouw kant blijven komen, al heb je het allemaal zo goed op een rijtje. Onbewust een rantsoen aan irreële zelfverdediging met je meeslepen maakt je dan een mens wat minder kan genieten.

Van dit laatste feit ben ik mij gelukkig steeds meer bewust geworden. Simpelweg door licht te schijnen op dat ogenschijnlijke edelmetaal. En door de angst die ik heb om af te gaan -en draait om wat iedereen wel van mij denkt – te erkennen. En gelukkig ook stukje bij beetje meer mag laten gaan. Dat maakt immers plaats voor een groter goed genoeg en vooral lichter harnas.

❤  

Een ander wapen wat mij bekend voorkomt, heeft een langer uiterlijk dan het vorige en wordt gekenmerkt door een scherpe punt. En het is een wapen wat in actie komt zodra iets voorspoedig gaat. Wat ik dan doe is namelijk geluk of succes toeschrijven aan een ander, in plaats van aan mijn eigen prestatie. Met als resultaat dat ik maar kort bij geluk in het leven stil kan blijven staan.

Gelukkig weet ik inmiddels wel beter. Ik mag ook genieten van geluk en succes dat mijn kant op komt. Genieten van de mooie mensen om mij heen. En genieten van de lessen die je leert in de minder gelukkige tijden. Kortom staat de speer voor mij symbool voor dit wantrouwen van eigen geluk. Want zodra je een speer gooit, mag je er vanuit gaan dat deze bij je terug komt. Als je er altijd vanuit gaat dat deze in verkeerde aarde terecht komt, komt deze speer niet zo makkelijk uit de grond. Pas als je je realiseren kunt dat deze na eigen besturing in goede aarde beland, wordt het een mooi speerpunt van hoe ver jij daadwerkelijk kunt gooien. En staat dat gegeven symbool voor hoeveel je kunt bereiken, als je als een speer door dit mooie leven gaat.

Ik sluit af met wat ik de eigenwijze boemerang noem. De boemerang is er vooral op de momenten waarop ik mijzelf geen houding weet te geven. Onzeker ben in een nieuwe omgeving of ergens maar weinig motivatie voor kan opbrengen. Dan is dit het perfecte wapen om ongemakkelijke en pijnlijke gevoelens te dempen. De boemerang gooi je immers ver van je af. Dat geeft tijd en ruimte om ergens even niet bewust van te zijn. Je hebt er verder even geen omkijken meer naar. Totdat de boemerang uiteraard ommekeer maakt en je alsnog hard omver werpt.

Het gebruik van een boemerang heeft er bij mij toe geleid dat ik minder in staat was om bewust te zijn en te kunnen zien wat er allemaal speelde. Soms is dat heel prettig, maar vaker ook helemaal niet. Want je mist zo gigantisch veel door alles maar te dempen en te verbergen! Gelukkig blijkt aandacht de perfecte tegenkracht van mijn boemerang te zijn. Door aandacht geven aan mijzelf en aan een ander te geven, kan ik namelijk stilstaan bij gevoelens, al zijn ze nog zo naar. En hoef ik niet te vrezen voor een boemerang die mijn kant op komt en mij onverwachts weer voor mijn kop komt slaan. In dat laatste geval heb ik deze immers allang kunnen waarnemen en ontweken. 😉

Herken je bovenstaande strijdkrachten bij jezelf of juist helemaal niet?  Ik ben heel benieuwd!

Liefs,

Soof