TAG: 100 vragen die niemand ooit aan je stelt

question-mark
Hé hoi!
Aangezien ik dit weekend heel rustig aandoe (lees: flink verkouden & zonder stem) en ik toch een blogpost wilde schrijven deze week, deel ik vandaag deze tag op mijn blog! Ik kwam deze tag toevallig tegen op Trendbubbles.nl van blogster Désirée en hij sprak mij gelijk aan. En ik dacht: ‘hmm… 100 vragen zijn vast genoeg leesvoer voor het weekend.’ 😉 Achter de schermen ben ik overigens druk bezig met aanpassingen voor mijn blog, dus er volgt binnenkort meer. Pinky Promise. 100 vragen die niemand ooit aan je stelt, daar gaat ie!

TAG: 100 vragen die niemand ooit aan je stelt. ❤

1.    Slaap je met je raam open of dicht?
Bij gebrek aan een raam dat echt open kan, slaap ik met mijn raam dicht. Ter compensatie zet in ik plaats daarvan overdag mijn balkondeur open.
2.   Neem jij de shampoo/conditioner flesjes uit een hotel mee?
Eigenlijk niet, op de ene keer in Disneyland Parijs na. Ik vergeet namelijk altijd bij vertrek aan dat zulk dingen te denken.
3.   Slaap jij met je dekbed ingestopt of niet?
Ik start mijn avond altijd met een ingestopt dekbed. En ik word de volgende ochtend altijd wakker met een compleet overhoop gegooid dekbed. Hoe ik dat voor elkaar krijg, weet ik ook niet. 😉
4.   Heb je ooit een verkeersbord gestolen?
Zoiets is nog nooit in mij opgekomen. Ik ben allang blij dat ze er staan.
5.   Gebruik jij post-it notes?
Ja, heel vaak. Voor boodschappenlijstjes, to do-lijstjes, random aantekeningen of als boekenlegger. I-de-aal.
6.   Knip jij kortingbonnen uit zonder ze ooit te gebruiken?
Ik knip zelf nooit kortingbonnen uit, maar krijg ze meestal toegestuurd of in mijn hand gedrukt. De ene keer gebruik ik ze, een andere keer gooi ik ze gelijk weg. Het gebruik wisselt dus ook wel per winkel.
7.   Word je liever aangevallen door een beer of door een zwerm bijen?
Als ik toch moet kiezen, dan kies ik voor een beer. Het idee van zoveel bijen bij elkaar die je allemaal tegelijkertijd steken, brrrr nee.
8.   Heb je sproeten?
Ja, op mijn neus en armen.
9.   Lach je altijd op foto’s?
Niet altijd. Wel heel vaak.
10. Wat is je grootste ergernis bij mensen?
Praten achter andermans rug om.
11. Tel je de stappen die je maakt als je loopt?
Als ik traploop, tel ik meestal het aantal treden.
12. Heb je ooit geplast in de bosjes?
Jep.
13. En gepoept?
Ook. Lang leve het kampeerleven met hoge nood zonder een dichtstbijzijnde wc in de buurt.
14. Dans je wel eens terwijl er geen muziek op staat?
Ja. Al vind ik dansen op muziek veel en veel leuker.
15.  Bijt je op je pen?
Soms wel, zij het in opperste concentratie.
16.  Kun je zeilen?
Nee. Ik zou dat wel nog eens willen leren!
17. Hoe groot is jouw bed?
Ik heb een eenpersoonsbed van 70×200 cm? Niet heel groot dus.
18. Wat is je favoriete liedje deze week?
Ode to you van Michael Kiwanuka.
19. Mannen die roze dragen?
Vind ik tof.
20. Kijk je nog steeds tekenfilms?
Nauwelijks.
21. Wat is je minst favoriete film?
Horrorfilms. Maakt niet uit welke.
22. Waar zou jij je schat begraven als je er een zou hebben?
Op een onbewoond eiland.
23.Wat drink je bij je avondeten?
Water, thee of wijn.
24. In wat voor saus dip jij je kipnugget?
In geen enkele saus. Au naturel please!
25. Wat is je favoriete eten?
Kip Madras, Appeltaart, Papa’s Nasi, fruit: Ik kan echt niet kiezen.
26.Welke film kun je keer op keer kijken en word je nooit zat?
Intouchables
27. Wie is de laatste persoon die je een kus hebt gegeven?
Papa.
28. Ben je ook een scoutingmeisje geweest?
Nee.
29. Zou je ooit strippen of naakt poseren?
Nee, nooit denk ik. En als ik het ooit toch zou doen, is daar wel een hele goede reden voor nodig. 😉
30.Wanneer heb je voor het laatst een brief geschreven?
Vandaag.
31. Kan jij de olie van je auto vervangen?
Ja (zij het niet van mijn eigen auto).
32. Heb je ooit een boete voor te hard rijden gehad?
Nog niet. Als ik mijn rijbewijs heb gehaald, komt daar misschien verandering in.
33. Ooit zonder benzine gezeten?
Gelukkig heeft de lesauto altijd een volle tank.
34. Favoriete broodje?
Gezond
35. Het lekkerste ontbijt?
Geroosterd brood met avocado & ei, een fruitsmoothie en een kopje thee.
36. Hoe laat ga je naar bed?
Meestal tussen 11 en 12 uur.
37. Ben je lui?
Soms.
38. Hoe ging je verkleed tijdens carnaval als klein kind?
Meestal als prinses, heks of dier.
39. Wat is je chinees sterrenbeeld?
Varken
40. Hoeveel talen spreek je?
4: Engels, Frans, Nederlands en Duits (heel gebrekkig). Latijn tel ik voor het spreken maar even niet mee.
41. Heb je een tijdschrift abonnement?
Niet meer. Ik heb wel een abonnement op de Flow gehad, deze koop ik nu nog steeds los.
42. Wie zijn beter? Ajax of Feyenoord?
What about Vitesse?
43. Ben je koppig?
Ja, vaak wel.
44. Wie is beter, Tyra of Oprah?
Oprah.
45. Kijk je naar soaps?
Nee, eigenlijk nooit.
46. Heb je hoogtevrees?
Gelukkig niet.
47. Zing je in de auto?
Ja altijd.
48. Zing je in de douche?
Yes!
49. Dans je in de auto?
Ja. De gezichten van automobilisten om je heen zijn dan echt geweldig om naar te kijken.
50. Ooit een pistool gebruikt?
Nee. Überhaupt ben ik er nog nooit bij in de buurt geweest.
51.  Wanneer heb je voor het laatst een portretfoto laten maken?
Twee jaar geleden.
52.  Vind je musicals stom?
Nee, LOVE them!
53.   Vind je kerst stressvol?
Nee, juist heel ontspannen.
54.  Ooit Pierogi gegeten?
Wat is dat?
55. Favoriete fruittaart?
Appeltje-eitje: appeltaart!
56. Wat wilde je vroeger worden?
Dierenarts.
57. Geloof je in geesten?
Ja, in die zin dat er mensen zijn die beschermen en gidsen na de dood.
58. Ooit het Deja-vu gevoel gehad?
Heel vaak.
59. Wat voor vitaminepillen neem je dagelijks?
Sinds een paar dagen toevallig multivitamine pillen.
60. Draag je slippers?
Zomers als ik naar het strand ga.
61.  Draag je een badjas?
Ja, ideaal voor een koukleum zoals ik.
62. Wat draag je in bed?
Een T-shirt en ondergoed en ’s winters dan ook een pyjamabroek.
63. Eerste concert?
Jason Mraz in de Ziggo Dome.
64. Kruidvat, Etos of DA?
Kruidvat en Etos.
65. Nike of Adidas?
Nike.
66. Cheetos of Doritos?
Doritos.
67. Pinda’s of zonnebloempitten?
Pinda’s.
68. Ooit van de groep Tres Bien gehoord?
Nee, nooit.
69. Ooit danslessen gehad?
Ja, ik heb ooit een jaar op Showdance gezeten.
70. Wat voor beroep doet jouw man later?
Hopelijk een beroep waar hij heel gelukkig van wordt.
71. Kan jij je tong oprollen?
Ja. Très charmant.
72. Ooit een spellingswedstrijd gewonnen?
Nog nooit aan meegedaan, dus nee.
73. Heb je ooit gehuild omdat je zo gelukkig was?
Ja, dat voelt dan zo goed!
74.  Heb je recordable cd’s in huis?
Jazeker.
75. Kun je recordable cd’s branden?
I know how it’s done.
76. Brand je vaak wierook?
Vroeger wel, nu eigenlijk niet meer.
77. Ooit verliefd geweest?
Twee keer.
78. Naar welk concert zou je graag willen?
Een concert van Barbra Streisand, Norah Jones, Colbie Caillat, Jack Johnson. Lijkt me zo leuk!
79. Wat was het laatste concert dat je bezocht hebt?
Concert at Sea 2016.
80. Hete thee of ijs thee?
Hete thee.
81.Thee of koffie?
Theeleut all the way.
82. Mars of Snickers?
Snickers.
83. Kan je goed zwemmen?
Ja, zelfs zonder zwemdiploma C.
84. Kan je onder water zonder je neus dicht te knijpen?
Ja, geen probleem.
85. Ben je een patiënt?
Nee.
86. DJ of een Band op je bruiloft?
Een liveband lijkt me wel wat.
87. Ooit een wedstrijd gewonnen?
Jazeker.
88. Heb je ooit plastische chirurgie gehad?
Gelukkig niet.
89. Wat vind je lekkerder? Groene of zwarte olijven?
Groene.
90. Kan je haken of breien?
Geen van beiden. Wel borduren, naaien en quilten.
91. De beste plek voor een open haard?
In een gezellige woonkamer of slaapkamer.
92. Wil je trouwen?
Ja!
93. Als je getrouwd ben, hoelang dan?
(Ooit hoop ik tot de dood ons scheidt)
94. Wie was je middelbareschooltijd “crush”?
Een jongen die altijd in een andere klas heeft gezeten dan ik.
95. Wordt je boos als iets niet gaat op jou manier?
Soms, dan word ik vooral heel boos op mijzelf.
96. Heb je kinderen?
Nog niet.
97. Wil je kinderen?
Ja, heel graag zelfs!
98. Wat is je favoriete kleur?
Lichtblauw.
99. Hoe wil je begraven worden?
Het liefste in de natuur.
100. Mis je nog iets?
Vraag 101.

Zo, dit was de tag alweer! Ik geef graag deze tag door aan lieve vriendin Yvette van Stichting Infinita (hier te vinden op Youtube) en aan Maaike (mijn studie- en reisgenootje in crime) mocht je het leuk vinden! Oja: voel je vrij om de tag ook in te vullen. Ik vind dat altijd heel leuk om te lezen!

Geniet nog van je weekend en tot snel weer,
Soof

 

De P van …

peachcc

Bron: Pinterest

‘Prima,’ hoor ik mijzelf nog net niet hardop zeggen.

En dan schiet er ineens door mijn hoofd: ‘de P van Pain in the Ass.’ Want heel eerlijk weet ik maar al te goed dat mijn eerste ingeving zojuist onoprecht was. In die zin dat ik niet gelijk aan prima moest denken. Eerder dacht ik namelijk aan, iets in de trant van, hoe zal ik het zeggen …  de P eindigend op -erfect? Je snapt hem al: vandaag schrijf ik over de P van Perfect.

Ik beschrijf mijzelf als iemand die een haat-liefde verhouding heeft met het begrip perfectionisme. Wat dat betreft kan ik bij deze gelijk toegeven dat ik me met mijn 21 lentes absoluut nog geen ervaringsdeskundige voel. Waarom ik er dan toch graag meer woorden aan wil wijden, nu op dit moment?

Ik heb besloten om over mijn ervaringen met perfectionisme te schrijven, enerzijds om tot besef te komen op welk punt ik nu eigenlijk binnen deze haat-liefde verhouding sta. Anderzijds wil ik graag mijn ervaringen delen om mijn stem te laten horen en te vertellen (of je mijn verhaal nou herkent, deels herkent of juist helemaal niet) dat wij allemaal geboren zijn om echt te zijn. Niet om enkel en alleen perfect te (willen) zijn. En ik ben van mening dat het schrijven over minder sterke eigenschappen of kwaliteiten, juist zo behulpzaam kan zijn in de zoektocht naar de goede of betere eigenschappen die daar onlosmakelijk mee gepaard gaan. Sterker nog zijn dat juist de eigenschappen die op zichzelf al als een huis staan, zij het dat de voordeur je nog even was ontgaan.

Overigens weet ik inmiddels mijn perfectionistische trekken steeds vaker als een onderdeel van mijzelf te (h)erkennen. Zo ook toen ik letterlijk nadacht over de invulling van dit verhaal. Vanaf het moment dat ik mijzelf namelijk afvroeg: ‘Hé, waarom schrijf ik daar dan niet eens een blogpost over?’ heb ik het daadwerkelijk schrijven over perfectionisme aanzienlijk uitgesteld. Zeg maar rustig een week of twee, drie. Waarom? Ik wilde er absoluut zeker van zijn dat mijn blogpost volledig genoeg zou zijn, dat deze de lading zou dekken die ik voor ogen had. Who’s found guilty here? Juist. Niemand minder dan Me, Myself and I.

Naast het uitstellen en eindeloos corrigeren, herken ik maar al te goed de neiging om zaken zo vaak als ’t maar kan in de hand te willen houden. Stel je eens voor dat ik op zo’n moment een kleurrijke stuiterbal in mijn hand houd bij al datgene wat ik onderneem. Hierbij staat de stuiterbal symbool voor vrijheid, plezier, onbezonnenheid, daar waar mijn hand eerder staat voor controle, starheid en vasthouden.

Een stuiterbal zou geen stuiterbal zijn als die niet het liefste alle kanten op zou springen en stuiteren. Ondanks dat het vasthouden van de bal mij een gevoel van zekerheid en veiligheid geeft, knijp ik mijn hand ondertussen helemaal fijn om de losbandigheid van de stuiterbal in toom te houden. Soms is dat goed: je kunt je immers niet in alle sloten tegelijkertijd begeven. Toch is dat vaker ook geen goed idee: je put je hand letterlijk uit en laat hem alleen maar pijnlijker, zwaarder en roder aanlopen. Daar waar loslaten veel makkelijker zou hebben gezorgd voor verlichting en ontspanning.

Des te meer ik dus op momenten van controlebehoud mijn perfectionistische trekken kan loslaten door te ontspannen, des te gelukkiger ik daar van word. Perfectionisme beheerst in die zin dan mijn complete doen en laten niet meer. Alles wat ik nodig heb – mijn moed, mijn kracht, compassie, liefde – samengebundeld in een unieke stuiterbal, is er immers al. Niet in perfecte mate. Wel in de perfecte maat en kleurschakering die bij MIJ past. Hoe ik tot deze conclusie ben gekomen vraag je je misschien af. Eigenlijk door mij constant bewust te zijn van het volgende.

Perfectionisme draait er eigenlijk helemaal niet om als persoon zijnde het diepe verlangen te koesteren alles uiterst nauwgezet (lees tot het pietepeuterigste aan toe) te beheersen. Eerder draait het om angst. Angst om een fout te (mogen) maken, angst om anderen teleur te (moeten) stellen. Angst voor falen gaat hand in hand met angst voor succes. En het draait er vaak om jezelf geen toestemming of genoeg ruimte te geven voor het volgende:

❤ imperfect zijn ❤ lachen, gieren, brullen ❤ loslaten ❤ er een bende/troep van maken ❤ spelen ❤ vertrouwen op jezelf ❤ vertrouwen op een ander ❤ jezelf mooi voelen ❤ 100 x uitproberen ❤ op de voorgrond staan ❤ iets fout doen ❤ jezelf uitlachen ❤ jezelf laten gaan ❤ jezelf laten horen ❤ stap voor stap groeien ❤ toestaan om te leren  ❤ voor jezelf opkomen ❤ te genieten van jouw unieke reis, leermomenten en levenslessen.

Niet voor niets heb ik voor elk van deze eigenschappen een hartje gezet. Want het zijn juist deze eigenschappen die het leven de best mogelijke invulling van het begrip ‘de moeite waard’ geven. Een perfectionista zoals ik ben, ziet zo’n harteloos leven bij lange na ook niet meer zitten. Dit leven geeft eerder een perfecte invulling aan de begrippen ‘verlammend, leeg, uitputtend en onecht’. En hoe je dat ook wendt of keert; laat ik daar nou net niet perfect en pietepeuterig in willen zijn.

Imperfectie staat gelijk aan schoonheid. Dwaasheid komt genialer uit de hoek dan altijd voorzichtigheid te omarmen. Net als dat krankzinnig zijn meer plezier brengt dan altijd uitermate slaapverwekkend te zijn. Kortom: het leven hoeft niet per se perfect of foutloos te zijn, om mooi te kunnen zijn. Wil ik middels deze 1000 woorden maar zeggen. 🙂

Liefs,

Sofia

PS: Voor de perfectionisten onder ons: mocht perfectionisme – net als bij mij – soms toch echt weer om de hoek komen kijken: denk dan eens aan de volgende quote van Celeste Johnson. Ik vind hem persoonlijk geweldig.

‘You can be the ripest, juiciest peach in the world, and there’s still going to be somebody who hates peaches.’ 

 

Zie je dat?

dsc02289

‘The time is right to do what is right.’ – Martin Luther King


Verschrikt schiet ik overeind als ik hoor dat ik het station al bijna genaderd ben. Voor mijn gevoel heb ik namelijk nog maar net mijn ogen dicht gedaan. Was het niet net nog dat ik mijn hoofd liet zakken in de behaaglijke warmte van mijn omgewikkelde sjaal? Het is tijd om op te staan. Tijd om mij te voegen in de bevolkte rij wachtenden voor mij. Ogenschijnlijk lijk ik duur van uur te zijn, zo in de luwte van een tikkende tijdbom. Ik slaak nog snel een diepe zucht, alvorens de trein te verlaten. En ik adem nog even in, uit. Zie je dat? Er is weer een dag voorbij gegaan.

De wereld om ons heen lijkt mijns inziens elke dag vierkanter te worden. Immers zie ik overal waar ik kijk vliegensvlugge bewegingen van vingers onze belevingswereld openen. Zijn het dezelfde handen die deze wereld net zo goed weer in een fractie van een seconde doen vergrendelen. Waar seconden minuten moeiteloos opvullen, wordt het uur steeds vaker gedwongen om aan ruimte in te leveren. Zo spoort het tikken van wijzers in ons achterhoofd steeds meer tot rennen, haasten, razen aan. Vertragen, verstillen, verbinden is er nog maar nauwelijks bij deze dagen. Zie je dat? Zodoende gaan er ongemerkt weken voorbij.

Buiten maakt groen blad plaats voor een diverser, meer uitgebreid kleurenpalet. Klaar om te worden uitgestreken in het komende kwartaal als felgekleurde loper richting de winter toe. Verhuld door de laatste zomerse zonnestralen doet de herfst al sluierend haar intrede. Ware kleuren van de bomen zullen aan ons worden geopenbaard. Net als dat duizenden vochtige bladeren zichzelf langzamerhand in diepe slaap zullen wiegen, op weg naar veilige aarde, veilige grond.

Ik merk dat ik er naar uit kijk. Naar de tijd waarin de zon een steeds grotere stap zal terugdoen in de vroege morgen. Naar de momenten waarop ik het liefste in mijn warme chocolademelk met slagroom zou willen duiken. En waar ik mij omringd door goed gezelschap – gehuld in steeds dikker wordende truien – als koukleum voortbeweeg tijdens een lange wandeling. Voor mij is dat niet zo zeer de tijd om stil te blijven staan bij het benauwde van de alledaagse drukte, integendeel. Voor mij is dat de tijd om juist weer meer stil te gaan staan bij de vroegere zeeën van tijd. Wateren die nog steeds bestaan, maar die we even uit het oog zijn verloren. Zodoende vraagt de herfst mij om iets beter te kijken. Want zie je dat? Voor je het weet is er weer een seizoen voorbij! ❤


Voor mij vliegt de tijd als ik aan het schrijven ben. Wat doen jullie het liefste met jullie zee van tijd?

Liefs, Soof.