dsc02289

‘The time is right to do what is right.’ – Martin Luther King


Verschrikt schiet ik overeind als ik hoor dat ik het station al bijna genaderd ben. Voor mijn gevoel heb ik namelijk nog maar net mijn ogen dicht gedaan. Was het niet net nog dat ik mijn hoofd liet zakken in de behaaglijke warmte van mijn omgewikkelde sjaal? Het is tijd om op te staan. Tijd om mij te voegen in de bevolkte rij wachtenden voor mij. Ogenschijnlijk lijk ik duur van uur te zijn, zo in de luwte van een tikkende tijdbom. Ik slaak nog snel een diepe zucht, alvorens de trein te verlaten. En ik adem nog even in, uit. Zie je dat? Er is weer een dag voorbij gegaan.

De wereld om ons heen lijkt mijns inziens elke dag vierkanter te worden. Immers zie ik overal waar ik kijk vliegensvlugge bewegingen van vingers onze belevingswereld openen. Zijn het dezelfde handen die deze wereld net zo goed weer in een fractie van een seconde doen vergrendelen. Waar seconden minuten moeiteloos opvullen, wordt het uur steeds vaker gedwongen om aan ruimte in te leveren. Zo spoort het tikken van wijzers in ons achterhoofd steeds meer tot rennen, haasten, razen aan. Vertragen, verstillen, verbinden is er nog maar nauwelijks bij deze dagen. Zie je dat? Zodoende gaan er ongemerkt weken voorbij.

Buiten maakt groen blad plaats voor een diverser, meer uitgebreid kleurenpalet. Klaar om te worden uitgestreken in het komende kwartaal als felgekleurde loper richting de winter toe. Verhuld door de laatste zomerse zonnestralen doet de herfst al sluierend haar intrede. Ware kleuren van de bomen zullen aan ons worden geopenbaard. Net als dat duizenden vochtige bladeren zichzelf langzamerhand in diepe slaap zullen wiegen, op weg naar veilige aarde, veilige grond.

Ik merk dat ik er naar uit kijk. Naar de tijd waarin de zon een steeds grotere stap zal terugdoen in de vroege morgen. Naar de momenten waarop ik het liefste in mijn warme chocolademelk met slagroom zou willen duiken. En waar ik mij omringd door goed gezelschap – gehuld in steeds dikker wordende truien – als koukleum voortbeweeg tijdens een lange wandeling. Voor mij is dat niet zo zeer de tijd om stil te blijven staan bij het benauwde van de alledaagse drukte, integendeel. Voor mij is dat de tijd om juist weer meer stil te gaan staan bij de vroegere zeeën van tijd. Wateren die nog steeds bestaan, maar die we even uit het oog zijn verloren. Zodoende vraagt de herfst mij om iets beter te kijken. Want zie je dat? Voor je het weet is er weer een seizoen voorbij! ❤


Voor mij vliegt de tijd als ik aan het schrijven ben. Wat doen jullie het liefste met jullie zee van tijd?

Liefs, Soof. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s