Zie je dat?

dsc02289

‘The time is right to do what is right.’ – Martin Luther King


Verschrikt schiet ik overeind als ik hoor dat ik het station al bijna genaderd ben. Voor mijn gevoel heb ik namelijk nog maar net mijn ogen dicht gedaan. Was het niet net nog dat ik mijn hoofd liet zakken in de behaaglijke warmte van mijn omgewikkelde sjaal? Het is tijd om op te staan. Tijd om mij te voegen in de bevolkte rij wachtenden voor mij. Ogenschijnlijk lijk ik duur van uur te zijn, zo in de luwte van een tikkende tijdbom. Ik slaak nog snel een diepe zucht, alvorens de trein te verlaten. En ik adem nog even in, uit. Zie je dat? Er is weer een dag voorbij gegaan.

De wereld om ons heen lijkt mijns inziens elke dag vierkanter te worden. Immers zie ik overal waar ik kijk vliegensvlugge bewegingen van vingers onze belevingswereld openen. Zijn het dezelfde handen die deze wereld net zo goed weer in een fractie van een seconde doen vergrendelen. Waar seconden minuten moeiteloos opvullen, wordt het uur steeds vaker gedwongen om aan ruimte in te leveren. Zo spoort het tikken van wijzers in ons achterhoofd steeds meer tot rennen, haasten, razen aan. Vertragen, verstillen, verbinden is er nog maar nauwelijks bij deze dagen. Zie je dat? Zodoende gaan er ongemerkt weken voorbij.

Buiten maakt groen blad plaats voor een diverser, meer uitgebreid kleurenpalet. Klaar om te worden uitgestreken in het komende kwartaal als felgekleurde loper richting de winter toe. Verhuld door de laatste zomerse zonnestralen doet de herfst al sluierend haar intrede. Ware kleuren van de bomen zullen aan ons worden geopenbaard. Net als dat duizenden vochtige bladeren zichzelf langzamerhand in diepe slaap zullen wiegen, op weg naar veilige aarde, veilige grond.

Ik merk dat ik er naar uit kijk. Naar de tijd waarin de zon een steeds grotere stap zal terugdoen in de vroege morgen. Naar de momenten waarop ik het liefste in mijn warme chocolademelk met slagroom zou willen duiken. En waar ik mij omringd door goed gezelschap – gehuld in steeds dikker wordende truien – als koukleum voortbeweeg tijdens een lange wandeling. Voor mij is dat niet zo zeer de tijd om stil te blijven staan bij het benauwde van de alledaagse drukte, integendeel. Voor mij is dat de tijd om juist weer meer stil te gaan staan bij de vroegere zeeën van tijd. Wateren die nog steeds bestaan, maar die we even uit het oog zijn verloren. Zodoende vraagt de herfst mij om iets beter te kijken. Want zie je dat? Voor je het weet is er weer een seizoen voorbij! ❤


Voor mij vliegt de tijd als ik aan het schrijven ben. Wat doen jullie het liefste met jullie zee van tijd?

Liefs, Soof. 

Advertenties

Puzzelstukjes

foto-8

Ineens weet ik het. Het is tijd om te starten met iets nieuws. Te vertrouwen op de magie van een nieuw begin. Mijn tas is ingepakt, de route al diverse keren uitgestippeld. Mijn hoofd vult zich als een woud vol zangvogels. Enerzijds klaar voor het ontwaken van de morgen, anderzijds weifelend over het volume en de in te zetten passende symfonie van deze dag. Het is tijd voor mij om te gaan, te gaan ontdekken.

Het Liemerse landschap glijdt al glooiend aan mij voorbij. Naast mij kijkt een klein meisje verwonderd met grote ogen naar het knipperende omroepbord. De stilte van de coupé maakt af en toe plaats voor het piepen van remmen, het schuiven van koffers. Schuivend tussen de mensenmassa, klimmend een trap of twee, ga ik de strepen van het zebrapad voorbij. Dan hoor ik het ruisende geluid van de wind tussen de bomen. Ook het voorzichtige geritsel van de bladeren wordt steeds luider. Tussen elke paar bomen verschijnt een nieuwe ingang naar nog te ontginnen terrein. Daar tussen de groene bladerdaken, daar waar het zonlicht al voorzichtig door de licht verkleurde bladeren doorschemert. Daar voelt het als thuis.

Mijn voeten druk ik stevig in het zand. Voor mij strekt een houten leuning zich aan beide kanten uit. De treden van een ladder zijn gericht naar hemels boven. Stapje voor stapje zie ik in hoever ik de lucht in wandel. Stiekem kijk ik soms terug naar de aarde die achterop is geraakt. Achter mij mag blijven ook. Zo volgen herinneringen elkaar langzaam op – op weg dichter naar de wolken toe. Een gevoel van trots en van samen overvalt me. Want ik weet opnieuw hoe het voelt om op te stijgen. Op een pas verschenen ladder mag ik verder groeien. Droom ik, mag ik én kan ik.

Daar waar energie het wint van vermoeidheid. De dagen dromen en de nachten denken. Daar verander ik niet zo zeer, maar word ik bewuster wakker. Hoe onverzettelijk het immers ook kan lijken – ergens weet ik dat ik dat ook ben. Al tekenend dans ik in de chaos van alledag. Vind ik vreugde in het alledaagse ongewone. Het leven stroomt weer, spuit letterlijk alle kanten op. Gelukkig vind ik het altijd weer terug daar tussen eb en vloed. Zij het mooier, slechter of enkel wat veranderd. Het voelt goed, het belangrijkste van al.

De afgelopen weken is het wat stil geweest op mijn blog. Achter de schermen heb ik gelukkig niet stilgezeten! (lees: nieuwe studie, nieuwe ideeën,  nieuwe blogposts ). De komende weken hoop ik dan ook weer vaker te schrijven op mijn blog, gezien ik dat zo graag doe. En ik hoop dat mijn beschreven ‘puzzelstukjes’ van hierboven, jullie een beetje een beeld hebben kunnen geven van mijn afgelopen weken.  Want: ‘It’s always the small pieces that make the bigger picture’ vind je ook niet? 😉

Heb een hele fijne week!

Liefs,

Soof

 

 

 

‘Mijn wapenkamer’

13649328_294599067566068_1510410370_n

Bron foto: Ohh Deer

Hoi! Wat fijn dat je mijn blog weer gevonden hebt. Het valt me op dat ik soms langer dan één week nodig heb om tot een bepaald thema te komen,  waar ik graag over zou willen schrijven. Bij mij werkt het namelijk zo dat inspiratie vanzelf uit de lucht komt vallen. Een moment waarop ik dan ineens diep van binnen weet: ‘Ja! Hier wil ik over schrijven, hier kan ik iets mee!’ En misschien is het belangrijkste nog wel dat ik mijn gevoel erin kwijt kan. Tenminste, dat is wel altijd de bedoeling. 😉

Om een lang verhaal (iets) kort(er) te maken: deze week heb ik inspiratie gevonden in het woord wapenkamer. Ik geef toe dat ik ook even mijn wenkbrauwen optrok bij het lezen van deze term. Ik kwam het tegen in hetzelfde boek waar ik het vorige blogpost ook al even over had: ‘De kracht van kwetsbaarheid’. Waar mijn gedachtegang begon en waar het startpunt van deze blogpost lag? Heel eerlijk op het schoolplein van vroeger.

Als klein meisje was het plein in mijn optiek namelijk maar wat groot. Een plek waar kinderen chaotisch door elkaar konden rennen, een voetbal door de lucht schoten en ik de tien tellen in de rimboe aan alle kanten heb horen echoën. Ik ben altijd op zoek geweest naar veiligheid in die ogenschijnlijke grote wereld van toen. En daar heb ik achteraf gezien heel wat wapens voor uit de kast getrokken. Enkel en alleen bedoeld om een gevoel van veiligheid te kunnen garanderen. Zodoende is dat schoolplein steeds minder intimiderend gaan aanvoelen. Sterker nog was het juist jarenlang een bron van gedeeld plezier en saamhorigheid.

Nu ik een aantal jaren ouder ben, vertel ik je graag meer over wat er zoal in mijn wapenkamer te vinden is. Wapenkamer? Op het eerste gezicht kreeg ik daar een toch wat agressieve associatie bij (maar niets blijkt minder waar). Ik omschrijf mijn wapenkamer als de verzameling strategieën en gebruiken die ik mijzelf gedurende de jaren heb geleerd en in de praktijk heb gebracht. Bedoeld om zo vlekkeloos mogelijk door dit leven te komen, te stormen of juist te verstoppen.

Waarom ik dit graag met jullie wil delen? Reden nummer één is dat ik geloof dat ik lang niet de enige ben op aarde die een arsenaal aan wapens in die kamer heeft liggen. Sterker nog is het zo dat de meeste van deze wapens universeel blijken te zijn. Een andere reden  is dat ik geloof dat het goed is om van jouw wapens bewust te zijn. Om inzicht te verkrijgen in juist de manieren die van nut zijn (geweest) binnen jouw leven. Of waarvan je nu misschien juist merkt dat ze tegen je beginnen te werken. Ook al laat je maar een kleine kier licht naar binnen vallen of besluit je alleen eens het slot van die deur te halen. Mijns inziens worden wij daar allemaal mooiere mensen van. Want dat geeft de mogelijkheid om ergens in of juist een nutteloos harnas te mogen groeien nietwaar?

Goed. Wat voor wapens hebben een plekje gevonden in mijn wapenkamer?

Laat ik beginnen met het meest vertrouwde en tevens zwaarste harnas van al. En de naam perfectionisme heeft gekregen. Een harnas wat ik draag met als doel overal en altijd de controle te kunnen (be)houden. Want zeg nou zelf: als ik alles perfect doe, regel én laat zijn, dan kan er nog maar heel weinig fout gaan toch?

Boy, was I wrong. Het metaal van perfectionisme zet je namelijk vast, blokkeert je en overtuigt je er op de lange duur steeds meer van dat jij in feite bent wat je doet. En vooral hoe goed je dat dan doet. Deze ijzersterke uitrusting zorgt er dus allesbehalve voor dat het leven perfect verloopt. Ook tegenslag zal jouw kant blijven komen, al heb je het allemaal zo goed op een rijtje. Onbewust een rantsoen aan irreële zelfverdediging met je meeslepen maakt je dan een mens wat minder kan genieten.

Van dit laatste feit ben ik mij gelukkig steeds meer bewust geworden. Simpelweg door licht te schijnen op dat ogenschijnlijke edelmetaal. En door de angst die ik heb om af te gaan -en draait om wat iedereen wel van mij denkt – te erkennen. En gelukkig ook stukje bij beetje meer mag laten gaan. Dat maakt immers plaats voor een groter goed genoeg en vooral lichter harnas.

❤  

Een ander wapen wat mij bekend voorkomt, heeft een langer uiterlijk dan het vorige en wordt gekenmerkt door een scherpe punt. En het is een wapen wat in actie komt zodra iets voorspoedig gaat. Wat ik dan doe is namelijk geluk of succes toeschrijven aan een ander, in plaats van aan mijn eigen prestatie. Met als resultaat dat ik maar kort bij geluk in het leven stil kan blijven staan.

Gelukkig weet ik inmiddels wel beter. Ik mag ook genieten van geluk en succes dat mijn kant op komt. Genieten van de mooie mensen om mij heen. En genieten van de lessen die je leert in de minder gelukkige tijden. Kortom staat de speer voor mij symbool voor dit wantrouwen van eigen geluk. Want zodra je een speer gooit, mag je er vanuit gaan dat deze bij je terug komt. Als je er altijd vanuit gaat dat deze in verkeerde aarde terecht komt, komt deze speer niet zo makkelijk uit de grond. Pas als je je realiseren kunt dat deze na eigen besturing in goede aarde beland, wordt het een mooi speerpunt van hoe ver jij daadwerkelijk kunt gooien. En staat dat gegeven symbool voor hoeveel je kunt bereiken, als je als een speer door dit mooie leven gaat.

Ik sluit af met wat ik de eigenwijze boemerang noem. De boemerang is er vooral op de momenten waarop ik mijzelf geen houding weet te geven. Onzeker ben in een nieuwe omgeving of ergens maar weinig motivatie voor kan opbrengen. Dan is dit het perfecte wapen om ongemakkelijke en pijnlijke gevoelens te dempen. De boemerang gooi je immers ver van je af. Dat geeft tijd en ruimte om ergens even niet bewust van te zijn. Je hebt er verder even geen omkijken meer naar. Totdat de boemerang uiteraard ommekeer maakt en je alsnog hard omver werpt.

Het gebruik van een boemerang heeft er bij mij toe geleid dat ik minder in staat was om bewust te zijn en te kunnen zien wat er allemaal speelde. Soms is dat heel prettig, maar vaker ook helemaal niet. Want je mist zo gigantisch veel door alles maar te dempen en te verbergen! Gelukkig blijkt aandacht de perfecte tegenkracht van mijn boemerang te zijn. Door aandacht geven aan mijzelf en aan een ander te geven, kan ik namelijk stilstaan bij gevoelens, al zijn ze nog zo naar. En hoef ik niet te vrezen voor een boemerang die mijn kant op komt en mij onverwachts weer voor mijn kop komt slaan. In dat laatste geval heb ik deze immers allang kunnen waarnemen en ontweken. 😉

Herken je bovenstaande strijdkrachten bij jezelf of juist helemaal niet?  Ik ben heel benieuwd!

Liefs,

Soof

 

Week 29 – Op zoek naar elkaar

Verbondenheid.

‘Wij zijn gemaakt voor verbondenheid met anderen.’ ‘Dat is wat ons leven richting en zin geeft, en als het daaraan ontbreekt, lijden wij daaronder.’

Deze twee zinnen uit het boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’ hebben mij vanaf het moment dat ik ze las in de greep gehouden. Gelijk was ik ervan overtuigd dat dit in onze wereld zo werkt. Als mensen zijn wij immers allemaal zoekende. Elke dag opnieuw. Zij het naar nieuwe wegen, veiligheid, relaties of geluk. Elk moment en elke levensfase staat in het teken van die betekenisvolle zoektocht naar verbinding tot elkaar.

Het moment waarop ik mijn stage beëindigde en de studies waar ik van hield een halt toeriep, werden overheerst door de laatste woorden van hierboven. Op dát moment deed het ontbreken aan verbondenheid juist misschien wel het meeste pijn. Veroorzaakt door het plots ineenzakken van de veilige grond onder je voeten en het gevoel ontaard te zijn. Welke kant moet ik nu op en wat is datgene waardoor ik mij nog enigszins nuttig voel in deze maatschappij?

Hetzelfde gevoel overheerst denk ik op momenten waarop mensen puur en alleen op zichzelf worden aangewezen. Momenten waarop geen enkel mens je verder kan helpen. Gewoonweg omdat er eerst alleen voor jou een les te leren valt.

Als ik nu terugkijk op die verleden tijd, valt mij iets opmerkelijks op. Namelijk dat ik mijn ervaringen op emotioneel gebied heb gebaseerd op fundamenten die er in werkelijkheid niet geweest zijn. In die zin dat ik de verbondenheid met anderen geen moment verloren ben. Dat het daaraan echt niet heeft ontbroken. En dat er nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden aan alle kanten lagen te wachten. Wachtend op het moment dat ik opnieuw het heft in eigen hand nam.

Kwetsbaarheid is voor mij juist dé brug geweest naar nog meer verbondenheid. Een welkome verbinding die ik sindsdien dagelijks mag koesteren. Op je kwetsbaarst leer je naar hele andere kanten van het leven kijken. Realiseer je je opeens dat alles aaneensluit, aaneenschakelt. Dat zelfs als alles om je heen veranderd is, je meer jezelf kunt zijn dan je ooit geweest bent. Sterker nog: ooit had gedacht.

En soms moet je juist even loskoppelen om weer te kunnen genieten van je eigen gezelschap. Ook helemaal oké. Want ook dat geeft vrijheid. Vrijheid die je wordt aangereikt door datgene te doen wat je op dat moment kunt. Pfoeh, als ik geweten had hoeveel vrijheid loslaten geeft, had ik nooit zo lang hoeven vasthouden.

Zijn wij mensen dan ooit klaar met zoeken? Ik denk het niet. En dat hoeft van mij ook niet, zolang het maar goed voelt om te gaan in de richting van dat innerlijk kompas. Je onderbuikgevoel dat vrijheid gegund wordt door het proces van loslaten. En dat stukje jou wat soms wat extra moed vraagt om te delen en te laten zien.

Ik hoop dan ook vooral dat we dat blijven doen. Blijven uitkijken naar elkaar, al lopen onze wegen soms kriskras door of uit elkaar. Bruggen bouwen doe je nou eenmaal niet in je uppie. Dat doen we samen.

Week 28 – ‘Koudwatervrees’

Koudwatervrees2

Bron foto.

De definitie van koudwatervrees luidt ook wel: ‘overdreven terughoudendheid of angst bij het beginnen met iets nieuws’. Op mijn manier zou ik dit begrip als volgt uitleggen: het gevoel hebben te worden overspoeld door alle golven van de dag. Het moment waarop je jouw eigen stroming uit het oog verliest, omdat je deze niet meer van anderen kunt onderscheiden. Want welke golven zijn immers nu nog de jouwe en waar zijn zij gebleven?

Ik ben ervan overtuigd dat wij dit gevoel allemaal in een bepaalde fase van ons leven tegenkomen. Een reden des te meer voor mij om erover te schrijven. Ergens vind ik koudwatervrees namelijk een heel logisch iets. Als je langzaam je gezette voetstappen in het zand des levens uitgewist ziet worden – door de simpele eenvoud der getijden – roept dat immers een reactie van onzekerheid op. En dat is niet voor niets. Want je bent plots weg de weg, je plan of de koers kwijt. HELP!

Niet zo gek dat je lichaam dan besluit in een primaire reactie stand te schieten. Dat kan vechten of vluchten zijn. De een besluit simpelweg te vluchten door het strand direct te verlaten. Een ander vecht liever en besluit zo de golven achterna te gaan. Haastig op zoek naar nog enig overgebleven spoor. Vluchten door in die zin de handdoek in de ring te gooien. Of Vechten door het besluit te nemen de kop boven het zand te houden.

Op het moment dat IK plots werd overvallen door angst (lees gisteren), drong dit in eerste instantie nog niet zo tot me door. Sterker nog was het vandaag pas dat het woord koudwatervrees tijdens het douchen (geen grap) mij te binnenschoot. Wat dat betreft herken ik onmiddellijk de vluchter in mij. Degene die niet van plan is onzekerheid of angst zomaar onder ogen te komen.

En toch wist ik intuïtief ergens dat er sprake moest zijn van wat wij als mensen ‘koudwatervrees’ noemen. Waar dat gevoel opeens vandaan kwam? Het begon denk ik op het moment waarop ik gisteren met hele mooie vrouwen over het thema passie sprak. Een middag waar ik letterlijk ogen heb zien oplichten. Gezichten heb zien stralen op de momenten waarop het gesprek over ware passie ging. Het waren die korte, betekenisvolle seconden waar ik door werd geraakt.

Ineens spookten toen de volgende vragen door mijn hoofd: ‘Is mijn nieuwe studie straks wel datgene waar mijn ogen van gaan stralen?’ ‘Licht mijn gezicht op als ik daarover praat?’ ‘Is dat hetgeen waar ik onuitputtelijk voldoening uit haal?’ ‘Hetgeen waar ik nauwelijks energie voor nodig zal hebben?’ Waar ik twee weken geleden nog zo zeker sprak over mijn sprong in het diepe, was daar ineens grote twijfel. Twijfel die als een vloedgolf over mij werd heen gestort, zonder dat ik daar aan wist te ontsnappen.

Tenminste, dat was wat ik gisteren nog dacht. Gelukkig is daar vandaag namelijk de vechter in mij die eigenlijk nog iets wilt mededelen: ‘Hoi koudwatervrees! Ik zie dat je er bent.’ Zij die weet dat bovenstaande vragen erg goed zijn in het aanpraten van angst. En tegelijkertijd weet dat het juist die vragen zijn die nu nog niet volledig beantwoord kunnen worden. Mijn sprong komt namelijk nog. ‘Waar een nacht zonder veel slaap al dan niet goed voor is.’ denk ik dan bij mijzelf. Het heeft mij namelijk gelukkig wel een nieuw inzicht opgeleverd: ja, deze vragen zullen bij vloed ernstig dichtbij komen. Maar zij zullen zich zeker ook net zo goed bij eb weer terugtrekken.

Koude watergolven voelen zwaar, in die zin als je ze van tevoren niet ziet aankomen. Als je ze nog niet eerder hebt leren kennen of hebt ontmoet. Op dat moment is koudwatervrees datgene wat je als iets nieuws en onbekends overvalt. En dan blijkt het ook nog eens als een gek te stromen!

Toch is zo’n koude stortvloed – als je langer kijkt – ook heel verfrissend. Ja, het laat je schrikken. Ja, het laat je een andere kant op denken. Maar belangrijker nog: het laat je passie in jezelf weer even stromen. Immers is datgene waar je aan denkt op het moment dat je voor een immense oceaan staat, altijd iets wat je zo lief hebt. Wat je kunt samenvatten in het woord ‘passie’ en jou elke keer weer weet te raken. Zelfs als dat in vorm van een ijskoude douche blijkt te zijn. Ook dat overleef je. Echt.

Wat mij betreft mag die koude stroom vaker mijn kant op komen. Dan kan ik daar -mij kennende – weer een stroom woorden aan wijden.

Liefs,

Soof

 

 

 

 

 

Week 27 – A little give-away!

_DSC1312.JPG

‘Do good and good will come your way’. Een zin die ik sinds een tijdje op een vriendschapsarmbandje bij me draag. De drie knopen waarmee het armbandje is vastgeknoopt, staan symbool voor drie wensen. Pas als mijn armbandje uiteindelijk loslaat, zullen de wensen uitkomen. Een mooie gedachte naast de fijne vriendschap uiteraard!

Omdat ik heel blij ben dat ik weer meer energie heb gekregen, leuke dingen aan het ondernemen ben (musea bezoeken, afspreken met vriendinnen, muziek maken) én deze week aan mijn eerste quilt voor mijzelf ga beginnen, bedacht ik mij het volgende. Hoe leuk zou het zijn om een ander blij te maken met iets kleins? Juist: superleuk!

Simpelweg omdat ik geloof dat je de wereld al kunt veranderen met één gebaar van vriendelijkheid op goed geluk. In a gentle way you can shake the world, yes! Gezien ik zelf veel plezier beleef aan het borduren & naaien van lavendelgeurzakjes, wordt dat dan ook mijn invulling van deze random act of kindness! (Bovenstaande foto is een voorbeeld van een eerder borduurwerkje).

Hoe het in zijn werk zal gaan?

Heel simpel! Als je het leuk vindt om te ontvangen, laat dan vooral een berichtje achter in de reacties op Facebook of onderaan deze blogpost! Daarbij mag je aangeven of je het lavendelzakje graag zelf wilt ontvangen of het misschien juist een ander toewenst. Reageren kan tot 4 augustus. Op 5 augustus krijgt één gelukkige na loting bericht. De winnaar mag uiteraard zelf kiezen wat voor borduurpatroon hij/zij mooi vindt, net als de stof & de grootte!

Liefs en fijne avond!

X Soof

Week 26 – Over springen gesproken …

DSC01804

Dit praatje op mijn blog komt veel eerder online dan ik zelf in eerste instantie had gedacht. Gelukkig wil ik dit praatje maar al te graag graag met jullie delen. Simpelweg omdat ik nu weet wat ik ga doen!

Na een paar fijne gesprekken afgelopen week was de keuze ineens niet meer zo moeilijk. Wikken en wegen laat je na verloop van tijd namelijk in steeds grotere cirkels denken. Op zich niets mis mee; totdat je het punt bereikt dat het je letterlijk begint te duizelen. Hetzelfde punt waarop je weet dat de knoop moet worden doorgehakt, voordat je de draad opnieuw dreigt kwijt te raken.

Daarom begint deze eeuwige controlfreak en slechtste loslatende meid op deze aarde komende september met de studie Nederlandse Taal en Cultuur! Aan de Universiteit van Amsterdam welteverstaan. YES. Best spannend maar hé!  De eerste sprong is gemaakt en die voelt al zo goed!

Als er iets is wat ik de afgelopen maanden – finally! – heb leren inzien, is het namelijk wel dat je niet altijd een plan nodig hebt om verder te komen in dit mooie mensenleven. Soms is adem, vertrouwen en een portie lef al meer dan genoeg. Net als het nemen van je gevoel als leidraad in plaats van een hoofd vol verwachtingen, kritiek en (te) hoge eisen.

Wat misschien wel het mooiste is aan een nieuw hoofdstuk beginnen met nog onbekend einde? Juist: je verhaal kan letterlijk nog alle kanten op. Immers valt er voor mij op dit gebied nog een heleboel te ontdekken en mooier nog ook te schrijven! Is de spanningsboog voor het eerst in mijn leven ook nog voor mij onbekend en onvoorspelbaar. En laat dat nou zo fijn zijn! Zorgen over morgen? Komen morgen wel. Of juist niet. 😉

Ik heb er in ieder geval zin in!

Heb jij ook wel eens een sprong in het diepe gewaagd?

Liefs,

Soof

 

 

 

Een lelieblad voor Daan

Ome Daan

Als klein meisje kamperen in jouw boomgaard. Klimmen en springen in de hooiberg. Voor het eerst op een zadel plaatsnemen en verder gaan in galop. Het proeven van mijn eerste haring. Pasgeboren lammetjes in de wei. Luisterend naar zwaluwen, verscholen in de nok van jouw garage. Zomaar wat herinneringen als ik aan jou denk lieve Ome Daan.

Als enig familielid aan mama’s kant heb jij mij en mijn zussen al die jaren langzaam op zien groeien. Op belangrijke momenten was je daar namelijk altijd. Stond je trots klaar om ons te feliciteren en bij te staan. En terwijl je nooit écht op de voorgrond bent gaan staan, observeerde je als de beste. Deed je vervolgens eerst jouw eigen verhaal, om vervolgens weer bij mijn of ons verhaal aan te sluiten. Mooi vond ik dat: zo (snel) kunnen schakelen tussen twee verschillende belevingswerelden.

School en opleiding is altijd een belangrijk gespreksonderwerp geweest. Oprecht was je geïnteresseerd in onze vorderingen, rapporten en ervaringen op dat gebied. En het is nu pas lieve Daan dat ik daar zo dankbaar op terugkijk. Ik geef toe dat ik als tiener namelijk deze vragen van jou niet altijd wist te waarderen (Stond ik daar met mijn cijferlijst na een moeilijke periode te balen). Nu motiveert het mij alleen maar meer om mijn best te blijven doen en dankbaar tegenover elke nieuwe leerervaring te staan.Want jij wist als geen ander om altijd (door) te blijven leren, zelfs jaren na je afstuderen. Ik zie je nog zitten voor je boekenkast vol encyclopedieën, terwijl je vertelde over aanwinsten in de vorm van nieuw gebundeld geschreven gedachtegoed.

Ik had je in dit leven zo graag meer willen geven lieve Daan. Ontvangen stond namelijk maar in hele kleine lettertjes in jouw persoonlijk woordenboek geschreven. Net als de woorden rust en ontspanning simpelweg op de laatste pagina’s hun plekje moesten zoeken. Wat dat betreft was je altijd zo duidelijk als maar kon. Gaf je maar wat goed je grenzen aan en ging je, als je daadwerkelijk voelde dat je moest gaan. Toch had ik je die rust in jouw leven meer gegund: in vorm van een vandaag zonder tijd om te haasten. Een dag zonder vechten tegen onrust of die voelbare rusteloosheid in je lijf.

Op de dag van jouw uitvaart verzamelden zich vijf libellen in onze tuin. Vier gehuld in een oranje/gele kleur en één opvallend in het felrood. Ik wist gelijk dat jij het was die even kwam kijken. En ik was maar wat blij dat jij daar bleef zitten op de struik, afkomstig van de Diedenweg. Hoe hard de wind op dat moment ook waaide: in alle rust bewoog jij mee. In stilstand niet van plan om ons zomaar te verlaten. Voor mij een hele troostende gedachte , nu jij aan een ander nieuw leven bent begonnen.

Lieve ome Daan, jij blijft mijn voorbeeld als het gaat om het najagen van je dromen. Hoe jong of oud je dan ook moge zijn. Ik zal je warmte missen, net als jouw liefde voor de natuur. En ik kan je beloven: als ik aan Wageningen denk, ben jij de eerste die in mijn gedachten opkomt. Daar waar in mijn hart altijd jouw lelieblad te vinden zal zijn. Achter de molen, weet je nog?

Ik zal altijd voor je blijven zingen lieve Daan. Rust zacht.

Kus, Sofia.

PS: Ik mis je nu al.

Week 24 & 25 – Update!

DSC01779

It’s been 13 days since ‘Week 23 – Waar ligt de grens? – was published. Wait what? Ben je daar nog wel, Soof? Zijn jij & jezelf wellicht in een te diepe conversatie beland? Ode aan twee typende handen en bijbehorende sturende hersenpan? Komt er een einde aan deze radiostilte?

JA NATUURLIJK. 

Wow, voor mij voelt het schrijven alweer zo lang geleden. Gelukkig heb ik in de tussentijd zeker niet stilgezeten. Hoogste tijd voor een geschreven update om jullie op de hoogte te brengen. Jullie? Ja jullie, lieve volgers! Want wat ben ik blij dat mijn blog door steeds meer mensen wordt gelezen. En dat jullie ook steeds vaker laten weten hoe zeer jullie mijn schrijven waarderen. Daar word ik tot op de dag van vandaag zó blij van! Dankjewel! Hier volgt mijn – iets wat chaotische – update! Enjoy.

What’s up buttercup?

Ik oefen pauze. Ben ik twijfelachtig? Neem ik pauze. Boos? Opnieuw pauze. Moe? Ook pauze. Gestresst? Pauze. En wanneer ik dan pauzeer? Is er tijd voor genieten in rust. Niet makkelijk voor een doordrammer, -denker en loper zoals ondergetekende maar hé: het begin is er. Bewust worden van huidige ervaringen – in het hier en nu – zonder daarbij te (ver)oordelen. Geen onmogelijke missie mijns inziens. Challenge accepted!

Ik wik en weeg nog steeds over mijn studiekeuze. Ga ik komend semester Verpleegkunde weer oppakken op Zeeuwse grond of ga ik toch kiezen voor iets anders? In dit laatste geval spreekt vooral Nederlandse Taal en Cultuur mij aan. Op weg ben ik inmiddels wel: nu is het nog kwestie van een richting kiezen die daadwerkelijk 100% goed voelt.

Ik geniet van dagjes uit. Zo raakte ik een week geleden onder de indruk van de World Press Photo tentoonstelling in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. En kwam er bij mij nogmaals het besef dat wij er nog niet zijn in deze wereld. Zoveel ongelijkheid en ellende is er nog aanwezig op plekken waar wij nog nooit voet hebben gezet. En dat terwijl wij zo vaak denken dat diezelfde aardbol zo mooi is. In dit geval is de schoonheid ervan nog lang niet wereldwijd vanzelfsprekend te noemen.

Komende blogposts

De blogpost over mijn Monthly Lessons van Juni komt later deze week nog online. Met mijn hoofd stiekem op vakantie stand is deze post er even bij ingeschoten. Ook hoop ik de komende maanden wat meer blogposts te schrijven zonder bepaald thema. Kijken hoe dat bevalt! In elk geval blijf ik altijd schrijven over wat mij interesseert en wat mij inspireert. Don’t worry! 🙂

Quotes I love 

Op dit moment inspireren deze quotes mij het meeste. Misschien haal jij er ook wat inspiratie uit!

‘You belong among the wildflowers. You belong somewhere you feel free.’ – Tom Petty

‘Don’t apologize for feeling something or a lot.’ – Onbekend

‘The hardest step she ever took was to blindly trust in who she was.’ -Atticus

DSC01777

Wat voor blogposts zouden jullie graag willen lezen? Ik hoor het graag!

Alvast een fijn weekend & liefs,

Soof. ❤

 

 

Week 23 – Waar ligt de grens?

Grenzeloos

‘Kon ik maar even wegvliegen in een luchtballon’ denk ik wel eens. Langzaam opstijgen terwijl de ballon zich met steeds meer lucht vult. Rustig wegwaaien naar een bestemming onbekend. Maar bovenal lijkt het mij heerlijk om vanaf wolkenhoogte naar beneden te mogen kijken. Naar een landschap dat zich aan alle kanten uitstrekt en opeens miniatuur is geworden. Vanuit de lucht zijn alle (lands)grenzen immers niet meer als ‘de mijne’ of ‘de jouwe’ te onderscheiden. Ineens zie je de wereld dan vanuit een mooier én grenzelozer perspectief!

Als ik om mij heen het nieuws over het Britse vertrek uit de Europese Unie gadesla, hoop ik ergens dat die ophef de grens van ons land nog niet gepasseerd is. Want zal dit niet tot nóg meer verdeling en onrust binnen de huidige samenleving leiden? Ik ben bang van wel. Overigens vind ik het opvallend dat de jongere generatie wenst te blijven, terwijl de oudere generatie liever vertrekt. Net alsof het risico dat men genomen heeft van tevoren uitvoerig door de ervaren man is berekend, maar slechts door een onervaren enkeling daadwerkelijk goed wordt uitgerekend.

Waar wij wereldwijd steeds meer met elkaar in verbinding staan door de stijgende lijn van digitalisering: zo nabij zijn onze eigen persoonlijke grenzen te vinden. Al zijn ze kilometers lang of beslaan ze slechts een paar centimeters: je vormt én bepaalt in feite jouw eigen grens. Zo zijn wij elkaars gelijke: als grenzensteller, grensverlegger of grensbewaker.

Ergens vraag ik me dan al snel af hoeveel grenzen deze aarde wel niet kent, als je deze persoonlijke grenzen ook nog zou includeren. Is er dan nog wel beweging of overleg mogelijk, zonder daarbij iemands grens te overschrijden? Kortom ben ik benieuwd hoe de belangrijkste grenzen liggen, nu op dit moment. Aaneengesloten, onderbroken, kruisend, afstandelijk of nabij?

Stiekem hoop ik het antwoord ooit te vinden in de gondel die slechts een paar vierkante meters lucht inneemt. Immers blijft er dan genoeg ruimte over om te dromen van een grenzeloze wereld vol saamhorigheid en samenhang. En hoe ingewikkeld het er ook aan toe zal blijven gaan: ergens is er altijd verandering mogelijk. Altijd, overal, waar dan ook.

Het enige wat ons in die wens zal blijven tegenhouden? Begrensde gedachten en gelimiteerde acties. Time to #exit those! Daar heb ik al met al geen referendum voor nodig: eerder een lucht zonder hoogtelimiet.

X Soof